Frederique Schut reed de zwaarste paardenrace ter wereld, de Mongol Derby, en schreef er een boek over. NU.nl sprak met haar over de vrije val na zo'n adrenalinestoot.

Was het schrijven een herbeleving van de race?

"Ik vond het vreselijk dat het was afgelopen, daar was ik nota bene al tijdens de derby mee bezig. Het ophalen van de herinneringen bij het opschrijven was mooi, met de kanttekening dat het boek nu mijn herinnering geworden is, terwijl de Mongol Derby veel meer behelsde."

"Die hele immense ervaring is gecomprimeerd tot Missie: Mongolië, 172 pagina's, met de door de tand des tijds uitgekristalliseerde herinneringen omdat ik pas na een halfjaar kon beginnen met schrijven. Wel is dat compacte meer mijn stijl, ik laat graag dingen impliciet."

Viel u na de Mongol Derby in een zwart gat, of is dat overdreven gesteld?

"Dat is zeker niet overdreven. Alle deelnemers hebben er last van, er zijn mensen die hun baan hebben opgezegd. Het was een unieke levenservaring met een begin en een eind met alles ertussen, een afgerond geheel van tien dagen waarin je veel meemaakt, veel tijd alleen doorbrengt en je intens over dingen nadenkt. Het heeft me veranderd in de zin dat ik mijn leven nadien vrij flets vind, vooralsnog. Ik zou een nieuwe kick willen, zo'n 'thrillseeker' ben ik wel."

Had u er van tevoren bij stilgestaan dat de nasleep zo moeilijk zou zijn?

"Ik ben ervoor gewaarschuwd, ook door organisatie, maar dat was voor mij geen enkele reden om van de race af te zien. Ik houd wel nog steeds Derby's bij die daarna zijn gereden, en woensdag zag ik bij Pauw & Witteman beelden van mijn race, die me acuut heimwee bezorgden. Het verlangen blijft springlevend."

Er was nogal wat te doen om het welzijn van de dieren.

"Ik ben lange tijd vegetariër geweest, omdat het welzijn van de dieren me aan het hart gaat. En de Mongoolse pony's hebben een geweldig leven daar. Ze leven in kuddes, er wordt goed voor ze gezorgd, ze worden bereden tijdens de race door ervaren ruiters. De artsen van de Derby houden er strikte regels op na. Op elk wisselstation wordt de hartslag van het paard gemeten. Is die te hoog, dan ga je het strafbankje in."

"Bij de deelnemers zelf hingen soms de vellen erbij, maar o wee als het niet goed met de paarden ging. En dankzij de Derby konden de Mongolen meteen hun yaks, schapen en honden laten controleren door deze mobiele artsenbrigade met geavanceerde kennis, spullen en medicijnen."

Zijn er mensen die zich in uw bijzijn verontschuldigen voor hun lome leventje?

"Daar heb ik eigenlijk niet eerder over nagedacht. Ik merk wel dat er overwegend twee soorten reacties zijn. Het ene kamp vindt het bewonderenswaardig en stoer, het andere kamp is behoudend en bezorgd: 'Goh, kind, moet je je dat wel allemaal op je hals halen?'"

Hoe kwam u op het idee om wetenschapscitaten aan het verhaal toe te voegen?

"De citaten gaan over ondermeer euforie, vriendschap, empathie - dingen waar je bij zo'n Derby mee wordt geconfronteerd, omdat je soms erg op elkaar bent aangewezen en tegelijk geduchte rivalen bent. En dan bewezen die citaten voor mij dat mijn ervaringen door legio andere mensen zijn beleefd en daarna in kaart gebracht. Zo werden ze een behulpzaam stijlmiddel om mijn gevoelens te relativeren en in een nuchter perspectief te plaatsen."