Greg Shapiro - How to be orange

​Dit is geen officiële cultuurgids van Nederland, dit is de eenmansvisie van een Amerikaan die zich in Nederland heeft gevestigd. Geïllustreerd door Floor de Goede. 

Komediant/columnist Greg Shapiro valt met dit boekje direct met de deur in huis: zijn waarnemingen zijn subjectief. Hij gaat op zijn eigen ervaringen af en claimt niet de absolute waarheid in pacht te hebben over 'the Dutch' en 'Dutch culture'.

Wat Shapiro zoal beleeft, verschilt weinig van wat de gemiddelde Amsterdammer meemaakt. Schrap trouwens het 'Dutch culture' en 'the Dutch', want verder dan Mokum gaat de auteur niet, ook niet in historisch opzicht. Als hij Spinoza noemt, is dat net zo oppervlakkig als het wandelen langs 's mans standbeeld bij de Stopera.

Geen vergelijk met het vorige maand verschenen Amsterdam van Russell Shorto, die zorgvuldig onderzoek heeft gedaan en met conclusies en invalshoeken komt die hout snijden. 

Graniet

Shapiro blijft aan de oppervlakte en de onderwerpen die hij behandelt zijn in graniet gebeiteld: Amsterdam en de fietsen, de drugs, de seks, raamhoeren. En wat er op het politiek-maatschappelijke domein aan de orde komt (inburgering, migratie, medische zorg) verschilt niet van het repertoire van de 'Hollandse' cabaretiers, die dit soort topics uitentreuren tegen het licht hebben gehouden.

Het hoofdstukje over kunstsubsidie is wel vernieuwend, omdat die kraan in Amerika, Shapiro's geboorteland, niet eens bestaat.

Het boek is gelardeerd met algemene observaties over 'the Dutch', en ook hier geldt: 'been there, done that', of ze zijn zo vlak geformuleerd dat ze voor elk volk kunnen opgaan. Neem: 'The Dutch' zijn het vaak oneens, zoals de auteur bij vergaderingen opmerkt. Wie niet, denk je dan - behalve daar waar zwijgplicht heerst zijn mensen het oneens.

Het Hollandse maaiveld wordt aangestipt, niet verklaard. Onze afkeer van opscheppen wordt aangestipt, niet verklaard. Enzovoort.

Op papier

Er worden ook appeltjes geschild - wat het boek wel erg tot ego-document maakt - waaronder met Hans Teeuwen. Daar snijdt hij vooral zichzelf in de vingers, omdat én terwijl de lezer bij deze heel subjectief oppervlakkige opzet van het boek niet anders dan 'het mes snijdt aan twee kanten' kan concluderen.

Wel moet gezegd dat grappen op papier heel anders uitpakken dan op het podium. Op het podium werkt de uitstraling van de performer mee, de timing, de toonhoogte, mime, interactie met publiek.

Dat performancetalent schijnt Shapiro te hebben en niet zo weinig, gezien de vele loftuitingen. Maar het verplaatsen van die podium-art naar het schrijversdomein, is een brug te ver gebleken.

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie