Zes meisjes gaan in de jaren tachtig op vakantie naar Griekenland, een van hun krijgt een dodelijk ongeluk. In haar eerste autobiografische roman onderzoekt Koelemeijer wat er is gebeurd.

Judith Koelemeijer (die in 2002 hoge ogen gooide met de familiegeschiedenis Het zwijgen van Maria Zachea) ging in de jaren 80 met een aantal vriendinnen op vakantie naar Griekenland.

Zon, zee, feest, Helleense godenzonen die de bootladingen vol Hollandse deernen met open armen ontvingen. Herkenbare beelden voor een hele generatie islandhoppers.

Koelemeijers reis loopt uit op een diepe tragedie: een van haar vakantievriendinnen, Annette, krijgt een dodelijk ongeluk. De schrijfster heeft het nooit van zich af kunnen zetten omdat ze geen duidelijk beeld had van de ware toedracht. Nu, een kwart eeuw later, gaat ze op onderzoek uit en ontdekt dat de betrokkenen uiteenlopende herinneringen hebben, wat haar sterkt in haar voornemen de ware toedracht te achterhalen.

Oud politierapport

Ze reist af naar Paros, de plek van het ongeluk, en grasduint in archieven om het oude politierapport opnieuw onder de loep te leggen. Ze zoekt contact met de Grieken die erbij waren, en met de Duitse jongens, inmiddels volwassen mannen, van wie er één het ongeluk zou hebben veroorzaakt.

Het  is een zoektocht naar de persoon Annette, met ontroerende momenten. De ouders zijn echt buitengewoon dappere mensen, die naar het eiland zijn gegaan en daar bleven wonen, omdat ze de aanwezigheid van hun dochter aldaar het sterkst konden voelen. Zij beschouwen, evenals Annette's broer, de tragedie als een verschrikkelijk maar stom ongeluk.

Sober

Indringend zijn de scènes zoals wanneer de meisjes met een doodskist in de haven staan te wachten op hun veerboot, maar je moet wel een hart van steen hebben wil je daar geen prop bij in je keel krijgen.

Er zijn echter ook nieuwsgierig makende aspecten die niet uitgewerkt worden, zoals de obsessieve manier waarop Annette haar kamer opruimde voor haar vertrek. De suggestie dat Annette zelf voorvoelde dat ze niet zou terugkeren, krijgt geen verdere onderbouwing.

Hemelvaart is een aangrijpend verhaal, maar dat is met name omdat het an sich een aangrijpend verhaal is, en niet omdat het hele spectrum (het noodlot van de dood, volwassen worden, keerpunten in het leven, wroeging, de willekeur van herinneringen) op literaire wijze zijn uitgediept. Koelemeijer hanteert een sobere vertelstijl en houdt het bij de feiten, met als resultaat een feitelijk relaas over een tragisch ongeluk.

Uitgeverij Atlas Contact