Paul Ingendaay - De romantische jaren

Het leven van een verzekeringsagent is niet altijd enerverend, getuige deze charmante maar wat wisselvallige roman.

Marko Theunissen liet een - gedroomde - grootse carrière in de letteren schieten door zijn studie voortijdig af te breken. "Papa, ik word verzekeringsagent," zei hij tegen zijn vader. Het is de stem van een zoon die hunkert naar vaderlijke waardering alswel zijn eigen levensweg poogt te vinden.

Als scholier met klinkende resultaten, is de opleiding tot verzekeringsagent geen obstakel voor Marko. Hij glijdt het verzekeringsleven in en wat hij erover zegt, lijkt elk vooroordeel te onderschrijven.

Cliënten jaag je angst aan met omineuze verhalen en je stelt ze gerust door een verzekering met ze af te sluiten, als een moderne variant op een religie die benauwde parochianen aanzette tot het kopen van aflaten.

Privéleven

Op een vete met een collega na, die wat cachet aan Marko's beroep geeft, licht Ingendaays roman op zodra de verhaallijn afzwenkt van verzekeringsbranche en de focus op Marko's privéleven komt te liggen. Daar is de titel ook meer van toepassing. Marko is het soort romanticus dat beter is in dromen over liefde dan die te beleven.

Zo is er een jeugdliefde die bij tijd en wijle uit de coulissen tevoorschijn komt, als een soort van graadmeter in welk stadium Marko zich bevindt; hun beider ontwikkelingen in het leven willen maar niet synchroniseren, wat dankbare stof is voor romantische dromelarijen. 

Evenals de vurige relatie met de echtgenote van een cliënt, die een dito onbereikbaarheid ergo fantasievolle projectie verschaft. Marko's ene reële relatie met een ongebonden jonge vrouw gaat, niet geheel onverwacht, juist weer uit als een nachtkaars.

Kabbelende teneur

De relatie die Marko met zijn familieleden onderhoudt, heeft de kabbelende teneur van zijn zelfgekozen beroep; geen gezin met worstelingen die naar adem doen happen. Op zijn zusje Sonja na, een onbekommerde wildebras die geen enkele issues met haar familieleden lijkt te hebben om de doodeenvoudige reden dat hun mening of waardering haar Siberisch laat. Ze schittert als de excentriekeling in oude Britse familieromans, waar iedereen gereserveerd in de pas loopt en heimelijk dat eigengereide familielid benijdt.

De roman heeft soms een verwarrende heden/verleden-structuur en Ingendaay is niet even stijlvast. Dat manifesteert zich met name bij het vertelperspectief van Marko, die kan variëren van jongvolwassene tot bedaarde grauwmans, zonder aanwijsbare reden.

Niettemin, mede om de droogkomische verteltoon en een aantal opmerkelijke bijpersonages, heeft De romantische jaren genoeg in zich om te charmeren, maar niet om te betoveren.

Uitgeverij Signatuur, vertaling W. Hansen

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie