Drieluikje is als een appendix van Mr Gwyn, de vorige roman van Baricco waarin hij een onderwerp aanstipte dat hij verder wilde uitwerken. 

Bij het schrijven van Mr Gwyn maakte Barrico een omweg die hem uitdaagde die lijn verder uit te diepen. Het leidde tot deze bescheiden bundel met drie korte verhalen.

In elk verhaal is een hotel het decor, de handeling bestaat uit de interactie tussen een man en een vrouw, die onbekenden voor elkaar zijn maar wier kortstondige ontmoetingen verstrekkende gevolgen hebben.

Dat is een interessant vertrekpunt, zeker met zo'n ijle transitlocatie als een hotel, maar de uitwerking is zo minimalistisch dat het boek hooguit een speelse stijloefening is geworden.

En dat is niet eens omdat bij een auteur van het kaliber Baricco de verwachtingen hoog gespannen zijn. Ook als debuutroman of bij een onbekende naam zou de lezer zich achter de oren krabben bij dit smalle drieluikje en denken: "Ja, en?"

In het eerste verhaal maken een man en een vrouw kennis in de hotellobby. Als de vrouw misselijk wordt, mag ze zich in zijn kamer opfrissen.

Eenmaal binnen laat zij zich niet meer verjagen en klampt zich in figuurlijke zin aan hem vast, terwijl hij kennelijk de grootste haast heeft om de benen te nemen. Dan breekt de dageraad aan en blijkt waarom de man zo'n haast had.

Sluimerend geweld

Het tweede verhaal heeft eveneens het element van sluimerend geweld. Decor is een afgetrapt hotel waar een meisje met een licht ontvlambare vriend verblijft en ze wijze raad krijgt van de nachtportier, type Morgan Freeman.

Dialoogrijk en het meest beeldend van de drie, maar dat is met name omdat dit onderwerp een erg hoog déjà vu-gehalte heeft, en zo sta je als de dageraad aanbreekt weer met lege handen.

Die leegte wordt in verhaal drie niet gecompenseerd. In dit microvignetje moet een vrouw op een hotelkamer een eenzaam jongetje gedurende één nacht bewaken.

Ze besluit een daad te stellen. Haar besluit wordt verder niet ingeleid of uitgelegd. 'Er kwam opeens een krankzinnig plan in haar op,' van die orde. En dan gaan vrouw met jongetje de derde nacht tegemoet tot aan het ochtendkrieken, terwijl de personages en hun beweegredenen achter matglas blijven.   

Kunst van weglaten

De kunst van het weglaten kun je ook overdrijven. Baricco is hier zo karig met beeld, betekenis en achtergrond dat het verhaal vrijwel direct vervliegt en de personages ongemakkelijk en gekunsteld overkomen. Terwijl Driemaal bij dageraad voortkomt uit Mr Gwyn, dat nou net het toonbeeld was van liefdevolle precisie en aandacht.

Uitgeverij De Bezige Bij
Vertaling Manon Smits