In 1918 is de wereld in oorlog. De strijd lijkt lichtjaren ver verwijderd van de uithoek in de Noord-Amerikaanse Appalachen.

Daar woont de jonge Laurel met haar broer Hank in het huis waar hun ouders ooit een teruggetrokken, hard leven leidden. En als Laurel niet ingrijpt, zal zij op een dag vergeten en verguisd in hetzelfde huis overlijden.

Boze tongen uit de buurt beweren dat er een vloek op het huis rust. Zelfs de Cherokee, de voormalige streekbewoners, bleven uit de buurt. Het is een donkere schaduwplek waar elke inspanning om het land te bewerken tevergeefs lijkt.

Dezelfde boze tongen beweren dat er een vloek op Laurel rust omdat ze een geboortevlek heeft - ze wordt gemeden als een heks.

Parkiet

Het meisje hoort op een dag in het bos een gefluit, dat ze aanvankelijk verwart met het gezang van een parkietsoort die is uitgestorven. Het blijkt een onbekende man te zijn die magische klanken aan een fluit kan onttrekken, maar niet over spraakvermogen beschikt. Werken kan hij wel. Hij helpt Hank op het land, die aan het front een arm heeft verloren en de hulp kan gebruiken.

De fluitspeler verwerft zich een plekje in deze stille hoek, waar het rurale leven met een minimum aan gebeurtenissen en een overvloed aan gevoelens zo intens door Rash worden verbeeld, dat een man zonder verleden zich daar een tijd in kan bewegen zonder vragen op te roepen. Laurel stelt ze niet. 

De loden last van haar eenzaamheid lijkt verlicht door de komst van de vreemdeling, en die geeft ze niet prijs. Als mensen in de omgeving nieuwsgierig worden, werpt ze een figuurlijke vestingmuur op. Voor geen prijs laat ze haar enige kans op verwezenlijking van haar droom, erkenning van haar bestaan, uit handen slaan.

Sterke vrouwen

Met zijn vorige roman Serena (2010) creëerde Rash een vrouwelijk hoofdpersonage als een kathedraal. Voor de verfilming, die eind dit jaar uitkomt, stonden de actrices te trappelen in de rij. Serena schuwde als een Lady Macbeth het geweld niet om haar ambitie te verwezenlijken. Laurel is even sterk: Serena's zachtaardige maar net zo gedreven tegenpool.

Rash appelleert met zijn verhalen over hardship en ruggengraat aan de nostalgische trend naar een verleden waarin het fundament voor de machtige natie werd gelegd. Er hangt een sfeer van verwachting in dat dal in de Appalachen dat alles beter kan worden, menselijker ook, maar er is een prijs.

In Serena verdwenen hele bossen om aan de toenemende behoefte aan hout te voorzien, en in De Fluitspeler wijken tere vogelsoorten voor de vooruitgang.

Uitgeverij De Geus
Vertaling Anneke Bok en Nan Lenders