Kunstige generatieroman over liefde en leven van jonge mensen in naoorlogs Amerika, de periode van de zelfbewustwording van de Betty Drapers uit Mad Men.

Nick en Helena zijn nichtjes en elkaars tegenpolen. Ze brengen hun vakanties door in het familiehuis aan de Oostkust, op het eiland Martha’s Vineyard, waar het drinken van cocktails het handelsmerk lijkt van die tijdsperiode.

De meisjes worden groot en Nick trouwt met Hughes, een Robert Redford-achtig type die totaal verslingerd is aan zijn vrouw.

Helena treft het minder gelukkig. Haar man Avery is van de westkust en gefocust op zijn project: een film over het leven van zijn verloren grote liefde en of Helena, dociele Helena, hem daarbij wil helpen. Dat huis op Martha’s Vineyard zou een flinke duit kunnen opleveren.

Het middelpunt

Als Avery iets meer van Nick had geweten, had hij ingezien dat Nick uit staal is gegoten en geen duimbreed zou toegeven op sloebers.

Zelfs haar geliefde naasten krijgen geen vat op deze vrouw. Haar dochter Daisy niet, haar man niet, Helena niet. Ook Ed niet, Helena’s zoon die zich als een eng joch in de coulissen beweegt, maar van daaruit iedereen kan observeren (en doorzien).

Vertelperspectief

Klaussmann wisselt telkens van perspectief, die dankbare, nuancerende vertelstructuur die zoveel meer diepte geeft. Vooral in deze roman, waarin de personages amper hun echte zielenroerselen aan elkaar kenbaar maken.

Maar of Helena, Daisy of Hughes vertelt, steevast zijn het Nick en haar emoties die overheersen. Haar dromen, haar verwachtingen, haar teleurstellingen zijn bepalend voor haar omgeving en de manier waarop zij zich om haar heen ontwikkelen, als een hofhouding tegen wil en dank.

Subplot

Ze domineert zelfs de subplot over een moord op Martha’s Vineyard. Een moord die nooit wordt opgelost in klassieke zin, als in "dader wordt in de kraag gevat en veroordeeld". In het laatste hoofdstuk, waarin Ed als verteller optreedt, geeft Klaussmann prijs wat de lezer al duidelijk was, dat het misdrijf eerder symbool staat voor mens en relatie.

Als een moord al kan worden weggemoffeld, laat staan wat mensen dan aan gevoelsleven voor elkaar kunnen achterhouden.

Klaussmann weet op sober effectieve wijze te verbeelden wat leven en liefde kunnen inhouden, met de grootsheid van zoveel stormachtige, uiterlijk onzichtbare emoties. Het is dan ook erg verleidelijk om te denken dat de schrijfster van haar overgrootvader Herman Melville een specifiek genensetje heeft meegekregen.

Uitgeverij: Agathon
Vertaling: Lucy Schaap en Maaike Bijnsdorp