Antonio Ungar - De presidents- kandidaat

In een fictief Zuid-Amerikaans land wordt de dubbelganger van een neergeschoten presidentskandidaat klaargestoomd voor een politiek leven. Politieke satire.

De zittende president van de fictieve republiek Miranda is van het soort dat aan de lopende band wordt uitgespuwd. Hoe bijzonder is het nog dat staatshoofden bulken van het geld en villa’s bezitten met landerijen die duizend postcodes beslaan?

En als in Miranda de verarmde burgers en boeren zich beklagen, worden de gemoederen tot bedaren gebracht door enkele leden te doden van de grote volksvijand, de terreurbrigades, en heeft Vader President "zijn burgers behoed tegen kwaad". De formule werkt als een toverstaf.

Maar de nieuwe opponent die verbetering belooft, Pedro Akira, lijkt een geduchte rivaal te worden. Akira is de leider van de Gele Beweging die al zoveel aanhang heeft vergaard, dat hij wordt neergeschoten.

Individu

Wrang genoeg is Akira als individu belangrijker dan de frisse ideeën van de beweging zelf. Dat is het moment waarop de adviseur zich een oude klasgenoot herinnert die als twee druppels water op gedoodverfde presidentskandidaat lijkt.

De dubbelganger wordt klaargestoomd om als marionet te fungeren en de Gele Beweging aan te voeren. Maar ook daar verkijkt men zich weer (alweer), want de voorheen onbeduidende dubbelganger die drinkend en blowend zijn dagen in lethargie onder vaders dak sleet, gaat zichzelf in Akira’s rol beschouwen als iemand van betekenis.

Op naar de volgende stap langs de stippellijnen van de blauwdruk, en de lezer kan steeds breder grijnzen.

Perpetuum mobile

De marionet die zich verzet was geen move die de kneedmeesters verwachtten, en al zeker niet ambieerden. Inmiddels is het helder dat in deze politieke satire de personages het mechanisme van het perpetuum mobile niet herkennen, noch dat ze zichzelf doorzien.

Ze trappen in elke valkuil zodat aller bedoelingen, zowel goede als verkeerde als onverschillige, in de malende kaken van het systeem belanden en naar dezelfde uitgang worden geperst.

Als de spelers elkaar steeds erger in de weg gaan zitten, wordt de ironische toonzetting van allengs grimmiger en krijgt De presidentskandidaat het karakter van een Shakespeariaanse tragedie. Dat er doden gaan vallen, staat in de sterren geschreven, en niet alleen in de sterren van deze roman.

Ungar laat met satanisch genoegen zien dat dubbelgangers in de politiek niet alleen uiterlijk elkaars spiegelbeeld zijn.

Uitgeverij: De Geus

Lees meer over:
Tip de redactie