De eerste literaire roman voor volwassen van Harry Potters oermoeder is yummie, dikke yummie. Woensdag komt The Casual Vacancy uit in Nederlandse vertaling, Een goede raad.

Het Engelse Pagford is als een schattig plattelandsdorpje op een ansichtkaart. Maar Rowling staat amper stil bij de genoeglijkheden van het dorpsleven. Haar roman begint met de voortijdige (natuurlijke) dood van Barry Fairbrother, een van de sleutelfiguren in de kleine gemeenschap. Prompt barst het gekakel los.

Barry, getrouwd en vader van vier kinderen, bekleedde een zetel in de gemeenteraad. Het pluche is nog warm van zijn achterste of de nieuwe kandidaten poetsen hun brillen al, kammen hun snorren en zetten hun beste glimlach op om Barry’s plek in te kunnen nemen.

Ze worden aangestuurd door ambitieuze ouders en echtgenotes of dwarsgezeten door puberende kinderen die zich kapotschamen voor hun ouders of hen gewoonweg haten. Vaak met reden.

Lont

De verkiezing is nog maar één lont die Rowling in dit menselijke kruitvat steekt. Vanuit haar positie heeft de schrijfster een alomvattend beeld van het ansichtkaartje Pagford, en ze zoemt met een telescoop in op huis- en slaapkamers zodat de lezer een eersterangsplaats krijgt voor de kleine en grote drama’s van al die dorpelingen.

Een goede raad is echter veel meer dan een voyeuristische droom om je bij te verkneukelen (al is dat een belangrijke pre), want Rowling verrijkt haar roman met levensechte tragiek en maatschappelijke knelpunten.

Neem het probleem met de nabijgelegen achterstandswijk, die vanwege een complexe constructie van oude kavels onder Pagfords verantwoording valt. Het is er een bijenkorf van hulpverleners, junks, ongehuwde moeders, uit huis geplaatste kinderen - de bekende riedel van de fine fleur van een samenleving.

Rampzalige ouders

In Pagford zijn de meningen verdeeld of deze gribusbuurt aan moet blijven of worden afgestoten. Barry was voor aanhouden, zijn gedoodverfde opvolgers verschillen van mening. Rowling weet op sublieme wijze te verbeelden dat gedogen of aanvaarden in dezen geen kwestie is van argumenten, maar van instelling.

Want soms lukt het om verschoppelingen te bereiken en zodanig op te nemen in het ‘beter gesitueerde Pagford' dat er iets goeds uit voort komt, anderzijds zijn er de schrijnende taferelen met hopeloze ouders. Overigens kunnen sommige ouders aan de keurig aangeharkte Pagford-zijde ook rampzalig de mist ingaan, maar de dramatiek tussen echtelieden of tussen ouders en kinderen is daar wel anders aangekleed.

De liederlijke zuipschuit die tijdens de verplichte seks met haar man fantaseert over de jonge, knappe popster met wie haar zestienjarige dochter ook dweept, is grappig maar niet alleen maar grappig.

Volwassen

De consequent genuanceerde wijze waarop Rowling met zulke kwesties omgaat, geeft het boek hart en hersens. In Rowlings universum is er geen plek voor zwart-wit, maar voor (begrijpelijke) menselijke zwakheden des te meer.

Daarmee onderscheidt de schrijfster zich met haar eerste roman voor volwassenen van de Harry Potter-reeks, die in de context van jeugdboek veel scherpere contrasten tussen goed en kwaad kende.

In Een goede raad worden de keerzijdes en achterliggende motieven van de personages zorgvuldig tegen het licht gehouden, wat gezien hun hoge aantal personages een prestatie is. En dankzij Rowlings trefzekere pen lopen ze elkaar niet voor de voeten.

Met die goed gedoseerde veelheid aan tragiek, humor en leedvermaak is Rowlings literaire eersteling een erg geslaagde mix van yummie en stevig realisme.

Uitgeverij:De Boekerij
Originele Titel: The Casual Vacancy
Vertaling: Sabine Mutsaers en Carolien Metaal