Håkan Nesser gelooft niet in literaire geruchtenmachine

AMSTERDAM - Toen Håkan Nesser zijn eerste thriller afleverde met commissaris Barbarotti in de hoofdrol, werd er opgelucht ademgehaald in Scandinavië. NU.nl sprak met de auteur na het verschijnen van zijn nieuwe roman.

Nesser had tienmaal hoge ogen gegooid met zijn vaste hoofdpersonage Van Veeteren, en Barbarotti had een paar stevige schoenen te vullen. Maar hij doorstond de test glansrijk.

Na De man zonder hond is net de tweede Barbarotti verschenen in Nederlandse vertaling, getiteld: Een heel ander verhaal.

Hoe lastig is het om in het dichte landschap van interessante politieagenten een nieuwe te construeren en die te laten opvallen?

''Ik was een roman aan het schrijven, en halverwege stapte Barbarotti bij wijze van spreken binnen door de achterdeur, omdat er al een fundament van een half boek lag, kon ik hem binnen dat verhaal van de handen en voeten voorzien. Wie weet dat hij daarom aansloeg als een oude bekende.''

Niet dat Nesser gelooft in de literaire geruchtenmachine dat personages of verhaallijnen vanzelf vorm krijgen, alsof ze voor een schrijver uitlopen. ''Ik heb dat zelf nooit op die manier ervaren, en ik ken niet één schrijver bij wie het zo makkelijk aan komt waaien, alsof je een raam openzet en hupsakee, de pagina’s vullen zich.''

In het thrillergenre wordt steeds meer nadruk gelegd op de privélevens van politieagenten. De ouderwetse verdeling van de man die naar zijn werk gaat en de hele dag tussen mannen zit die thuis nooit over hun werk praten, is een gepasseerd station.

Ingekleurd

Nadat Gunnar Barbarotti was geïntroduceerd, moest hij ook verder ingekleurd worden als personage. ''En hoe kan dat beter dan met een heel intieme relatie met een vrouw?'', aldus Nesser.

''In Een heel ander verhaal besteed ik veel aandacht aan Barbarotti’s nieuwe geliefde Marianne, en de wijze waarop hun relatie vaste vorm krijgt. Ik heb de aanloop naar hun verhouding heel bewust gestuurd, want de Barbarotti-reeks zal in totaal vijf boeken in beslag nemen en deze dame gaat een grote rol vervullen in zijn leven, zelfs een cruciale in zijn werk.''

Desondanks zijn de Barbarotti-boeken van Nesser apart te lezen, en elk deel heeft zijn eigen 'murder mystery'.

Originele politiemensen creëren is al een taak, hoe zit het qua misdaad; vormen de bandieten een onuitputtelijke bron van informatie?

''Reken maar. Aan misdadigers geen gebrek. Daarvoor volstaat het spreekwoordelijke raampje openzetten dus wel. Je hoeft maar om je heen te kijken of een krant open te slaan, en de inspiratie komt je zo ongeveer om je nek gevlogen.''

Nesser vervolgt: ''Ik heb een tijd doorgebracht in de Engelse regio Exmoor, waar het doodstil is. Dat komt behoorlijk overeen met het romantische plaatje van de schrijver in afzondering, en ik had alleen mijn hond als gezelschap. Het enige duistere in die contreien waren de zware wolkenluchten, maar toch kun je in zo’n pastorale Britse ansichtkaart met gemak je schurken construeren. Interessant om in zo’n afgelegen huis de spoken van al die gestoorde figuren op te roepen, ha.''

Lees hier de recensie van Een heel ander verhaal

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie