Een van de zes kandidaten op de shortlist voor de Man Booker Prize. Twee bevriende stellen uit Engeland huren een villa aan de Franse Rivièra en treffen bij aankomst een meisje in hun zwembad.

Het meisje loopt onbekommerd voor de ogen van de verbaasde vakantiegangers naakt naar de stoel waar ze haar jurkje heeft neergelegd. Ze stelt zich voor als Kitty Finch en legt uit dat ze van de villa-eigenares hier mag logeren als die niet is verhuurd.

Ze is jong en knap, dat is zeker, maar is deze eerste blote kennismaking een verleidingskunst of een ongelukje?

De vakantiegangers zijn Isabel en Joe, met hun puberdochter Nina, en Laura en Mitchell. Isabel is degene die Kitty voorstelt om te blijven, waarmee Levy een Simone de Beauvoir-achtig decor creëert: Isabel weet dat haar man Joe niet de trouwste is als ze voor haar werk als oorlogscorrespondente van huis is.

Door de kat op het spek te binden heeft ze het idee dat zij de boel toch in eigen hand houdt, alsof ze het onvermijdelijke zelf aanstuurt dus controleert.

Geen toeval

Maar Kitty is haar voor. Ze blijkt een fanatiek bewonderaarster van Joe’s beroemde gedichten en haar aanwezigheid in de villa is geen toeval. Ze meent zichzelf in zijn werk te herkennen, en is overtuigd dat hij de enige is die haar eigen poëzie, en dus haarzelf, kan begrijpen. Is Joe de prooi van een verward kind of van een vroegrijpe intrigante?

Tezamen met andere personages als de conciërge en de lokale jonge caféhouder, heeft Levy haar verknoopte web compleet. Elk van de personages meent binnen deze groep hun voorbestemde soulmate te hebben herkend, en ze vechten om zich van elkaar te ontdoen of juist het tegenovergestelde.

Intrige en manipulatie

Levy speelt voorbeeldig met het gegeven waar de intrige ophoudt en de manipulatie begint; slechts een paar van deze mensen zijn oprecht. De nadruk ligt op de ontwikkelingen bij Isabel, Joe en Kitty en dus op het machtsspel, de seksualiteit en innerlijke conflicten.

Kitty beweegt zich als een vlindertje tussen de volwassenen en Levy laat in het midden of ze aanstichter is van onvermijdelijke catastrofe of onschuldige omstander. Mitchell is overtuigd van het eerste en windt daar dan ook geen doekjes om.

Maar hij is geportretteerd als een vreetzieke bruut, dus moet de lezer waarde hechten aan zijn woorden? Levy’s consequent enigmatische stijl leverde Levy een verdiende shortlist-nominatie op.