Carl Ruíz Zafon – De gevangene van de hemel

Derde deel in het vierluik in magisch Barcelona rondom het Kerkhof der Vergeten Boeken, dat begon met De schaduw van de wind, gevolgd door Het spel van de Engel.

Een nieuwe Zafón is inmiddels uitgegroeid tot een spraakmakend event, zoals “de nieuwe Beaujolais” of “Het Rijksmuseum gaat weer open”. In 2005 had Zafón immers al met zijn Schaduw van de wind bewerkstelligd dat Spaanse romans voortaan niet meer werden aangeprezen als ‘voor de liefhebbers van Gabriel Garcia Marquez’ maar ‘voor de liefhebbers van Zafón’.

En de auteur verdient die lof. Ook deze derde roman, De gevangene van de hemel, getuigt van ’s mans vertelkunst en zijn vermogen om een knappe intrige te verzinnen, met plots en subplots die door de geschiedenis en de straten van Barcelona heen lopen om elkaar in het staartstuk weer te vinden.

Ofschoon de eerste twee delen, en ook deze derde, op zichzelf staande volwaardige romans zijn en apart te lezen, is het van een aangename vertrouwdheid om de personages uit Schaduw en Spel hier samen te zien, in de Barcelonese boekwinkel Sempere en Zoon.

Herinneringen

Daar begint het verhaal op het moment dat de jonge Daniel zich alleen in de winkel bevindt, en er een mysterieuze klant binnenkomt met een porseleinen hand die een kostbare editie van de klassieke roman De graaf van Montecristo koopt. Als Daniel zijn vriend en assistent Fermín hier later over inlicht, komen Fermíns herinneringen terug aan zijn detentieperiode in de Montjuïc-gevangenis. 

Dat is tevens de plek waar Fermín in contact kwam met David Martin, het personage dat in Het spel van de engel werd geïntroduceerd. Hun gevangenisdirecteur, die een plek in de literaire canon verdient als berekenende slechterik, wil zijn literaire aspiraties over de rug van Martín vervullen. Hij bezit een machtspositie die mannen met zijn karakter nooit zouden mogen hebben, en zijn handelen heeft verstrekkende gevolgen voor alle betrokkenen.

Met name door Zafóns levendige beschrijving van die detentieperiode zit er een bittere dark side aan deze roman. De Spaanse Burgeroorlog was een tijd “waarin God zijn gezicht van Europa had afgewend maar met zijn staart tussen zijn benen zou terugkeren als hij de Pyreneeën zou oversteken”, zoals er een verzucht.

Ruggengraat

Spanje bevindt zich in een ernstige situatie. Toch hebben Zafóns personages een levenskracht en ruggengraat die in het verhaal ruimte creëren voor verluchtigende humor in dialogen en woordspelingen.

Ze vechten door, ze bieden steun door rotsvaste vriendschappen en liefdes, en ze wijzen elkaar op schoonheid die ondanks alles overeind blijft. Zoals dat Kerkhof van Vergeten Boeken, waarmee Zafón een magisch veelbelovend open einde voor deel vier heeft geschapen.

Uitgeverij Signatuur, vertaling Nelleke Geel

Lees meer over:
Tip de redactie