Rachel Joyce – De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry

'Even een briefje posten', mondt voor een gepensioneerde man uit in een wandeltocht van achthonderd kilometer. Fraaie debuutroman.

Het is een beproefde formule die, mits goed uitgewerkt, nooit verveelt: de onverwachte reizen van doorsnee mensen die uitlopen op pelgrimstochten. Maxwell Simm van Jonathan Coe reed met een kofferbak vol tandenborstels naar het noorden van Engeland.

De honderdjarige die zijn feestje wilde ontlopen (van auteur Jonas Jonasson) klom uit het raam en belandde pardoes in een reeks wilde avonturen.

De gewone Fry

Ook de in Devon woonachtige pensionado Harold Fry wacht een louterende trip. Zijn veertigjarige huwelijk met Maureen is op zijn zachtst gezegd uitgeblust en de dagen rijgen zich aaneen in een monotoon ritme van eten, drinken, slapen op de repetitietoets.

Totdat Fry een briefkaartje ontvangt van een oude collega, Queenie, die twintig jaar geleden plotseling met de noorderzon vertrok. Zij is terminaal ziek en ligt in een verzorgingstehuis in de noordelijkste stad van het land haar einde af te wachten.

Als Fry een retourkaartje op de bus wil doen, had hij nooit kunnen bevroeden dat het korte wandelingetje het begin vormde van een lange voettocht naar Queenie. Op zijn bootschoenen, zonder speciale uitrusting, en zonder Maureen te waarschuwen. Na enkele bemoedigende woorden van de onvermijdelijke passanten, bijt hij zich vast in zijn voornemen Queenie persoonlijk op te zoeken.

Goeroe

De roman begint gemoedelijk. Fry voelt de klassieke loutering als hij kilometers in de buitenlucht aflegt en oog krijgt voor het landschap. De vluchtige ontmoetingen met mensen geven hem net dat extra zetje. Maar dan is de roman nog niet op een kwart, en Joyce heeft veel meer in petto voordat het eindpunt in zicht is.

Er wordt een heel huwelijk geëvalueerd, waarbij de schrijfster soms switcht naar de huiskamer van de Fry's waar Maureen haar nagels zit af te kluiven. Als Fry over de moeilijkheden van hun zoon David mijmert, denkt hij terug aan zijn eigen jeugd die de nodige rafels heeft achtergelaten. Er ontvlamt een spontaan mediacircus dat Fry tot goeroe met aanhang bombardeert. En hij ontdekt dat Queenie een grotere rol in zijn leven speelde dan hij vermoedde.

Timing

Joyce heeft een toneelachtergrond (ze speelde ondermeer bij de Royal Shakespeare Company) en ze is magnifiek in de timing van hoogtepunten en ontroerende momenten, humor en duisternis, Fry’s momenten van ontreddering gevolgd door hernieuwde energie.

De roman is een rasechte boekenclubleestip zonder melodrama, en voorspelbaar is het verhaal al helemaal niet: Joyce heeft een overrompelende optater achter de hand die bewondering afdwingt voor deze debuutroman waarin geen beginnersfout valt te ontdekken.

Uitgeverij Cargo

Vertaling Janneke Zwart

 

Tip de redactie