Voor Egbers is Rory Storm 'frontsoldaat muzikale revolutie'

AMSTERDAM - Tom Egbers schreef een biografische schets over de Engelse muzikant Rory Storm, volgens hem "de flamboyante frontsoldaat van de muzikale revolutie".

In Rory Storm, Hoe de koning van Liverpool werd onttroond door The Beatles schetst Egbers, voornamelijk bekend als tv-presentator, het leven van Alan Caldwell (1938 – 1972).

Onder de naam Rory Storm plaveide hij in de jaren vijftig en zestig met zijn groep The Hurricanes in feite de weg voor de 'Fab Four'.

De ondertitel is opvallend, met de verwijzing naar The Beatles.

"Een plaagstootje dat hopelijk direct nieuwsgierig maakt. Als ik het boek alleen de titel Rory Storm had gegeven, had bijna iedereen waarschijnlijk de schouders opgehaald. Bij het grote publiek is dit podiumbeest onbekend."

"Dit is het eerste boek dat over hem verschijnt, verder is er alleen ooit een theaterstuk naar zijn leven opgevoerd. Een beetje tragisch als je bedenkt dat hij eigenlijk de frontsoldaat van de muzikale revolutie was."

Hoe kwam u op Rory?

"Ik ben een echte fan van The Beatles. Sowieso ben ik wel een anglofiel, niet zo gek als je bedenkt dat mijn moeder Engelse is. Rory Storm wordt meestal omschreven als een voetnoot in de geschiedenis van The Beatles, omdat Ringo Starr een paar jaar in zijn Hurricanes heeft gedrumd en omdat hij de jonge George Harrison als slaggitarist weigerde. In de door de Fab Four zelf geautoriseerde biografie staat Rory met een foto."

Wereldroem en de vergetelheid liggen soms heel dicht bij elkaar?

‘Ik mag graag Cees Buddingh citeren: 'Het leven hangt van duizend toevalligheden aan elkaar'. Ik denk dat in dit geval het pure talent van Lennon en McCartney wel doorslaggevend is geweest. Voor The Beatles kwam alles samen: talent, het ontstaan van de beeldcultuur door de opkomst van de tv, Europa was aan het herrijzen na WO II, de Rock & Roll in Amerika, het met een nieuwe, frisse muziek ontworstelen aan de doffe ellende."

"The Beatles waren een explosie. Ze konden door de massahysterie op een gegeven moment niet meer optreden en werden in de studio gedreven. De muziek die daar ontstond was weer vernieuwend.’

Er zitten veel dialogen in het boek. Was het lastig om bijvoorbeeld John Lennon een stem te geven?

"Ik wilde geen geschiedenisboek schrijven, geen wetenschappelijk werk en in strikte zin van het woord ook geen biografie. Ik ben op dit wonderlijke verhaal gestuit en heb mijn journalistieke nieuwsgierigheid gestild. Maar daarnaast heb ik behoefte aan het vertellen van verhalen."

"Om het boek vaart te geven heb ik voor de dialoogvorm gekozen. Doordat ik heel veel boeken over The Beatles heb gelezen, ken ik de standpunten van de verschillende bandleden. Daardoor zijn de dialogen waarachtig geworden."

Waar haalde u de tijd vandaan voor de vele research?

"Ik heb meer dan twee jaar aan het boek gewerkt. In de waan van de dag van mijn journalistieke werkzaamheden is dat erg lang. Het moest meestal tussendoor en vaak werd het nachtwerk."

Hoe heeft u de zuster van Rory Storm opgespoord?

"Toen ik eenmaal gefascineerd was door het levensverhaal van Rory ben ik op internet gaan zoeken. Er is niet heel veel te vinden, maar ik las dat de Rory's zuster Iris - eens het vriendinnetje van Paul McCartney - een keer was geïnterviewd door een dj van Radio Luxembourg. De dj heb ik opgespoord en hij bracht me in contact met Iris. Zij is een gouden bron geweest, omdat ze precies kon vertellen wat Rory, Paul McCartney en John Lennon vonden en dachten. Die jongens kwamen regelmatig aan huis in de Broad Green Road."

Bij de begrafenis van Rory Storm waren The Beatles niet aanwezig. Toch wel hardvochtig?

"Het commentaar van Ringo Starr: 'Ik was ook niet bij zijn geboorte.' Goedbeschouwd had Ringo eigenlijk minder kans dan Rory. Ringo is de grootste mazzelaar van heel Liverpool geweest. The Beatles zijn bij hem langsgekomen in het vakantieoord waar Rory met zijn Hurricanes elke avond speelden en deden 'the offer you cannot refuse'."

Hoe heeft het zo mis kunnen lopen met Rory?

"Rory had wel een supertalent. Hij was een extravert podiumbeest in een tijd waarin men in Engeland geacht werd om ingetogen te zijn. Hij was maar gemiddeld muzikaal, het was naast zijn atletiekcarrière, een uitweg voor het stotteren. Hij is blijven hangen in het spelen van covers van Amerikaanse rock & rollhits. Wie weet hoe ver hij had kunnen komen als hij eigen nummers was gaan schrijven."

Lees meer over:
Tip de redactie