In dit epoque van omni-informatie is de hele wereld een Rear Window. Het is niet voor het eerst dat Charles den Tex zich bedient van deze Hitchockiaanse visie, en het zal ook niet zijn laatste keer zijn. Hopen we.

De jonge Emma woont in Amsterdam en ze werkt voor de recherche als vertaalster. In de zogeheten tapkamer zit ze dag in dag uit met twee mannelijke collega’s een stel Kroatiërs af te luisteren dat duistere plannen koestert.

Emma voelt zich senang in dat kamertje, met koptelefoon op, alsof ze in een eigen wereld zit die haar beschermt en waar ze de teugels in handen heeft.

Haar sonde draait 180 graden als een Kroaat zich bij het groepje voegt die Emma meent te herkennen. Ze wordt eerst overmand door besluiteloosheid of ze dat moet melden, gevolgd door een paranoïde gevoel als ze het vermoeden krijgt dat ze zelf wordt bekeken, beluisterd, geschaduwd. De rollen zijn omgedraaid voor Emma, en de auteur speelt dat psychologische gegeven sterk uit.

Handelsmerk

Inmiddels heeft de lezer ook kennisgemaakt met het personage Titus, conciërge in een chic hotel met overal oren en ogen. Titus heeft een vernuftig plannetje bedacht om rijk te worden, tezamen met een hacker. De hacker heeft eveneens overal kijkspionnen en kan via het digitale netwerk geheimen en codes achterhalen - gewoon, omdat het kan.

Zo heeft Den Tex zijn handelsmerk - "uw geheimen zijn niet geheim, beste mensen" - alvast effectief uitgezet. Maar hij heeft voor De vriend meer pijlen op zijn boog want het verhaal is groter, veel groter, aldus blijkt uit nog een ander vertelperspectief. En die is vanuit de enigmatische hotelgast (uiteraard in Titus' hotel) die iets in zijn schild voert. Deze X biedt de lezer een kijkje in iets nog ongrijpbaarders: een internationale wereld waar geld en de ego de landsbelangen overstijgen.

Den Tex-plotlijn

Ook die X is een karakteristieke Den Tex-plotlijn, met de parallelle wereld van het grote geld in obscure handel en een volledig gebrek aan scrupules. Die insinueert in hoeverre politici nog echt zeggenschap of macht hebben om de veiligheid van de burgers te kunnen waarborgen. We zien datzelfde gegeven in het klein bij dat tapkamertje, waar de strikte regelgeving de Kroaten de wet telkens een stapje voor laat zijn. Laat staan hoe onbelemmerd de speelruimte is van de echt grote jongens in dat andere universum.

In korte zinnen, venijnig als rukwinden, bouwt Den Tex zijn verhaal langs diverse lijnen op, met snijpunten en raakvlakken en - dat is nog het effectiefst - in een bijna alledaagse stijl. Den Tex bedient zich niet van grof geschut, paukenslagen of pompeuze cliffhangers. Het gegeven dat de wereld die niet koosjer is, dermate onopvallend met de 'normale' wereld is vervlochten en die weerloos maakt, is al onheilspellend genoeg. Het is een cynische visie, maar Tex' thrillers spinnen er garen bij.

Uitgeverij De Geus