Kaweh Modiri - Meneer Sadek en de anderen

De in Iran geboren filmmaker Kaweh Modiri (1982) kwam op 5-jarige leeftijd naar Nederland. Met zijn romandebuut Meneer Sadek en de anderen neemt hij afstand van zijn eigen verleden.

Ook hoofdpersoon Sam is 5 jaar als zijn ouders er in slagen om een inreisvisum te krijgen voor Nederland. Zijn vader wordt gezocht door de Iraanse overheid omdat hij communist is. Via Turkije komen ze in 1988 terecht in een eentonige nieuwbouwwijk in Amersfoort.

Het is jammer dat Modiri al na een pagina of 30 met Amersfoort op de proppen komt, want de voorgeschiedenis is aanstekelijk op het toneel gezet. Dat verhaalt over de woonwijk in Teheran, de 'hartelijke' ontvangst bij de Russische broeders en het verblijf in Istanbul.

Gelukkig is er altijd nog de trefzeker neergezette vader van Sam, die geen genoegdoening haalt uit sentiment en herinneringen. Liever richt hij zich op de rooskleurige toekomst waarvan hij rotsvast denkt dat die hem in Nederland wacht.

Sams ouders hebben niet bepaald een gelukkig huwelijk. Moeder beschermt daar waar mogelijk haar oudste zoon Kian én haar porseleinkast. Natuurlijk is vader op z’n zachtst gezegd bezorgd als Kian verwestert. Natuurlijk krijgt Nina, de zus van Sam, een gevaarlijke vriend en heeft Sam last op school. De auteur vergroot de stereotypen op aangename wijze uit.

Meneer Sadek

Dan ligt er ineens een landgenoot in een portiek. Meneer Sadek is een licht paranoïde immigrant die 'nog ten tijde van de Sjah is gemarteld' en voortdurend kritiek heeft op de koningin en de rechtstaat.

Hij is een verademende katalysator. Helaas verdwijnt hij nog voor de helft van het boek uit het verhaal. Dit personage had alles in zich om het boek naar een hoger plan te tillen. Hij maakt wel plaats voor een paar interessante karakters uit een asielzoekerscentrum en later voor het mooie meisje Sali, dat met haar strenge moeder in Parijs woont.

Jonge liefde

Ja, in dit coming-of-age boek mag ook een jonge liefde en een stiekeme reis naar Parijs niet ontbreken. De uitgever noemt dit debuut onopgesmukt en inderdaad leest de tekst lekker weg.

Ongewild laat deze roman zich toch als een soort memoire lezen. Meneer Sadek en de anderen is geschreven in de ik-vorm. Maar de auteur, niet voor niets regisseur, heeft in Sam toch duidelijk voor een personage gekozen waardoor hij afstand kan nemen van zijn eigen verleden.

Wellicht wilde de auteur deze 'ballast' kwijt. Het heeft in elk geval nieuwsgierig gemaakt.

Tip de redactie