Seriemoordenaar Hinde zit al 15 jaar achter de tralies, maar nu pleegt een copycat lustmoorden op alleenstaande vrouwen. Een nieuwe nachtmerrie in de Zweedse Sebastian Bergman-kronieken.

Hjordt Rosenfeldt is –ook al – een Scandinavisch schrijversduo, dat wordt gevormd door Michael Hjordt en Hans Rosenfeldt.

Dubbel zo goed dus? Niet altijd. De discipel is een onderhoudende thriller maar geen bloedstoller.

Het personage Sebastian Bergman staat centraal. Hij is weduwnaar, profiler voor de Zweedse recherche en onaangenaam als mens en als collega. Niet alle personages aan de goede kant hoeven onberispelijk te zijn, en zoiets kan een thriller zelfs een prettig duister randje geven. 

De lul

Bergman is lastig in de omgang met collega’s en een rokkenjager van het slag ‘wippen, ontbijten, pleite’. Een eigenschap die de auteurs uitmelken op een wijze alsof vrouwen altijd machteloos zijn overgeleverd aan zulke players, wat vrij archaïsch overkomt.

Gelukkig heeft Bergmans gehops in tig slaapkamers wel een stevig aandeel in de moordplot.

De discipel

Door Bergmans toedoen is seriemoordenaar Edward Hinde vijftien jaar geleden achter de tralies beland. Maar opnieuw wordt Zweden opgeschrikt door een reeks moorden, die tot in detail op Hinde’s wapenfeiten lijken. Hinde zit echter in eenzame opsluiting, dus hoe zit dat?

Alsof de titel dat geheim niet al prijsgeeft, weet de lezer het ook. De auteurs wisselen van vertelperspectief en belichten het verhaal vanuit alle personages (van wie Bergman niet de enige nurkse is – komt het door de te hete Zweedse zomer?).

Zo is daar hoofdinspecteur Torkel, die met veel tegenzin lastpak Sebastian Bergman weer binnen haalt omdat hij tegen muren aanloopt. Ook Torkels team van drie mensen wordt afzonderlijk belicht.

De buitenwereld

We volgen tevens Hinde in zijn cel, die het luikje openzet naar zijn geschifte hersenspinsels en het geliefde stokpaardje van de seriemoordenaar berijdt: het kat en muisspel met de buitenwereld, met name degene die hem in de kraag heeft gevat. En als de spotlights op de discipel worden gezet, komen de jeugdtrauma’s naar boven met hun vernielende uitwerking.

Dit soort elementen zijn bepaald niet nieuw in het misdaadgenre. Maar ook het drama dat het vlees op de botten van de personages moet vormen, is hier vooral gelegen op het overspelige gebied.

De discipel is dus geen oplawaaikost voor gevorderde thrillerlezer, in tegenstelling tot hun vorige Wat verborgen is, maar geeft toch voldoende aanleiding om de Bergman-kronieken te blijven volgen.

Uitgeverij Cargo

Vertaling Geri de Boer