Jon Bauer is geboren in Engeland, maar heeft een permanent visum gekregen voor Australië op grond van uitzonderlijk talent. Zijn roman Rocks in the Belly, vertaald als Hoeveel regen, werd verkozen tot Australia’s Best Debut Novel.

Op achtentwintigjarige leeftijd keert enig kind Sonny Jim terug naar zijn ouderlijk huis. Zijn vader is een paar jaar eerder overleden aan een hartaanval. Zijn moeder heeft een gezwel in haar hoofd, een zwarte walnoot die haar spraak en motoriek reduceert tot die van een hulpeloos kind. Sonny Jim voelt zich zelfs in zijn jeugd niet thuis.

Hij verkondigt tegen iedereen dat hij een pleegkind is. Zijn ouders hebben jarenlang verweesde jongetjes opgevangen.

Sonny Jim reageerde daarop uiterst jaloers. Hij was niet van plan zijn moeders liefde te delen. Hij plast in bed, verstopt de meest bizarre spulletjes in de kamer van de pleegkinderen, test de negen levens uit van de kat en steekt tenslotte zijn hand in het vuur.

Het levert hem naast een bezoek aan een psycholoog de gebruikelijke berisping en slaag op.

Vader fungeerde als de spreekwoordelijke mantel der liefde, maar ook hij is niet opgewassen tegen zijn dominante vrouw. Sonny Jim is de gesprongen zekering in het gezin. De zwakste schakel waardoor het circuit niet meer werkt.

Regendruppelsgewijs

Bauer doseert als een doorgewinterd auteur, regendruppelsgewijs zou je kunnen zeggen. De stukken waarin de volwassen Sonny Jim zijn moeder verzorgt, worden afgewisseld met jeugdherinneringen.

De stem van de achtjarige is levensecht. De aparte kijk op de wereld van een kind is zeer herkenbaar, soms ook beangstigend. Zijn onzekerheid is haast lijfelijk te voelen. Nergens kun je zo eenzaam zijn als in de schoot van de eigen familie.

Ware aard

Langzaam ontvouwt zich de ware aard van de dramatische gebeurtenis rond Robert. Iedereen draagt in zijn leven zijn verleden met zich mee, maar de rugzak van Sonny Jim puilt werkelijk uit. Hij is in het buitenland gaan wonen en heeft zijn verleden verloochent, maar waar hij ook naartoe gaat, zijn eigen waarheid blijft op de loer liggen.

Ook door weg te gaan heeft hij zijn moeder niet achter zich kunnen laten. De meest levendige herinnering aan haar is die van een gruwelijke grauwe dag. De dag van de begrafenis van Robert. Robert die tot schrik van Sonny Jim na het ongeluk werd geadopteerd.

Macht

Wat zal hij doen nu zijn moeder een hulpeloos kind is geworden? Zijn de rollen nu omgedraaid? Het zijn gekwetste mensen die mensen kwetsen en macht corrumpeert.

"Het is vast zo dat je alleen weet wie je bent op de extreme momenten want dan kun je niet anders dan zijn hoe je je werkelijk voelt", concludeert Jon Bauer.

Hoeveel regen is niet alleen duister, maar ook ontroerend en humoristisch. Na lezing blijft het boek nog een hele tijd bij je. Dat is wat goede romans moeten doen: aanzetten tot nadenken.