Na het authentieke memoir coke, is van Ad Fransen recent de roman Het meisje met de mooiste heupen verschenen.

De naamloze verteller van het verhaal gaat na vijfendertig jaar weer terug naar de plek van zijn jeugd, diep in het zuiden van ons land. Hij betrekt samen met zijn veel jongere vriendin een groot wit huis aan de rand van de stad. Daar wil hij schrijven aan een requiem voor een bevriende dichter die zelfmoord pleegde.

De rust is hem niet gegund. Hij wordt geconfronteerd met de aftakeling van zijn ouders en maakt tegelijkertijd de balans op van zijn eigen leven. Als je zelf geen kinderen hebt ben je geen bemiddelaar tussen twee generaties. D

e roman begint met de zelfmoord van de nieuwe buurman, een groot zorgenkind dat zichzelf Oppergod David noemde. De veel jongere vriendin van de hoofdpersoon is dan al vertrokken. Zij is haar hemeltergend irritante spirituele weg gegaan.

Observator

Fransen lijkt een keiharde observator van de middelbare mens en de omgeving (lees: herinneringen) waarin de hoofdpersoon vrijwel noodgedwongen moet bivakkeren. Als leeftijdgenoot van Fransen en de verteller vraag je je constant af of je zelf ook zo bent en of je ook zo reageert.

Fransen ontleedt de gewoonheden en onhebbelijkheden van de vijftig plusser – en terloops ook die van de hele mensheid – met een speels gemak, maar waakt ervoor om de al te lollige oude cynicus uit te hangen.

De auteur gebruikt geen lange, ingewikkelde zinnen. Door het gebruik van puntjes … breit hij de monoloog her en der aangenaam aan elkaar … hij balt daardoor de taal als het ware samen … op een toon waaruit veel ervaring spreekt … en die heel veel duiding mogelijk maakt … Fransen geeft simpele woorden een enorme zeggingskracht.

Het Leven

Deze auteur heeft in iets meer dan tweehonderd pagina’s niets minder dan Het Leven samengevat, in alle facetten, waarbij de balans net iets doorslaat naar het minder fraaie.

Misschien in de hoop zich te bevrijden van zijn 'midlife-rancune' of met het schrijven van dit boek, deze zelfanalyse, te zorgen dat hij zelf geen ouwe wrokkige lul wordt.