In Frankrijk is Diane Ducret (1983) een grote tv-ster. Haar boekdebuut Femmes de dictateur is een enorme bestseller en is recent in het Nederlands verschenen onder de titel In bed met een dictator.

Achtereenvolgens komen in het boek de vrouwen van Mussolini, Lenin, Stalin, Salazar, Bokassa, Mao, Ceauşescu, en Hitler aan de beurt. In de inleiding staan een aantal brieven aan de Führer en de Duce afgedrukt.

Het is verbazingwekkend hoe openlijk de Duitse en Italiaanse vrouwen hun liefde belijden. Lyrische geschriften, Wagneriaanse gedichten, een overvloed aan goedbedoelde cadeaus tot aan huwelijkscontracten aan toe.

In tegenstelling tot Hitler schreef Mussolini vaak terug. Sommige dames werden uitgenodigd in zijn paleis.

Van de donna’s slikte hij kritiek waarvoor mannen allang zouden zijn opgepakt of zelfs geëxecuteerd. Mussolini moest het hebben van zijn gespierde fysiek en zijn legendarische uithoudingsvermogen.

Absolute trouw

Over het algemeen verwachtten de dictators absolute trouw en namen ze het zelf niet zo nauw. Lenin stelde strikte grenzen aan de seksuele vrijheid van de vrouw. Om zich te verzekeren van de steun van zijn landgenotes werd hij gemakshalve een fervent feminist.

Ook Stalin, de man zonder zwakheden, had schijnbaar een onvermogen om voor zichzelf te zorgen. Hij hield niet van vrouwen, maar zat nooit zonder liefjes. Antonio Salazar, net als Stalin seminarist, had het imago van een monnik, maar deze januskop predikte zelf de vrije liefde. Hij was bang om zich te binden.

Dwarsverbanden

Ducret toont in dit onderhoudende boek veel dwarsverbanden. Mussolini en Lenin hebben dezelfde maîtresse gehad en Nicolae en Elena zijn bij Bokassa en Mao op bezoek geweest.

Macht erotiseert, zoveel mag duidelijk zijn. Dictators hebben de charismatische uitstraling van popsterren. Voor vrouwen die dicht in de buurt komt van de vereerde grote leiders, al dan niet tot in het slaapvertrek, zijn ze bijna zonder uitzondering een ‘homme fatale’.

De echtgenotes, maîtresses en bewonderaarsters volgen hun idool tot het onvermijdelijke einde. Dat staat gelukkig wel vast. De geschiedenis bewijst keer op keer dat de hoogmoed van de dictators uiteindelijk voor de val komt.