Een succesvolle kinderoncoloog belandt in een Kafkaëske hel als hij wordt beschuldigd van onkiese betrekkingen met een twaalfjarig meisje.

Wat Ian McEwans Henry Perowne is voor het post-911-trauma, is Piperno’s hoofdpersonage Leo Pontecorvo voor de gesel van de publieke opinie.

Pontecorvo’s glansrijke wereld brokkelt af wanneer een meisje van twaalf, het vriendinnetje van zijn zoon Samuel, hem beschuldigt van amoureuze toenaderingen.

De professor wordt speelbal van de media en de gerechtelijke molen, en brengt zijn laatste levensmaanden in het souterrain van zijn huis door.

Wat gebeurt er met iemand wiens leven, dat uiterlijk zo volmaakt leek, wordt getroffen door het boek Job? De joods-Italiaanse medicus Pontecorvo, afkomstig uit de gegoede klasse, veilig opgeborgen in een prettig huwelijk met Rachel en hun twee zonen, in een mooie villa met beveiliging, vakantiehuis in Toscane, ontwikkeld, cultureel, gevierd…

Al die kenmerken van succes die naarmate de nachtmerrie zich aan hem opdringt, veranderen in symptomen van verlies en vergankelijkheid.

Onschuldig

Pontecorvo is onschuldig en Pontecorvo overleeft zijn werdegang niet, dat onthult Piperno aan het begin van de roman.

Tussen begin en einde zitten ruim 500 pagina’s bloedstollend proza van een man die het gevecht tegen de publieke opinie, de gerechtelijke macht, zijn gezin, zijn vrienden, zijn bestaan, zijn leven zal verliezen.

Door twijfel overmand en ten prooi aan eenzaamheid is hij zelfs niet zeker meer van zijn verleden; zijn geheugen en herinneringen bestormd door ongenadige demonen die alle verworvenheden aanvreten die hij meende te hebben.

Salem

Vervolging is ondraaglijk goed. Een onheilspellende roman die zich afspeelt in de jaren tachtig, toen de wereldwijde schandpaal van internet nog niet eens van kracht was.

Er waren slechts kranten en TV om hun Salemse heksenjacht te openen , en zelfs die waren al in staat om het doodvonnis over een man uit te spreken. Indirect, maar toch.

En hoe bestaat het dat ook in rechtsstaten de bescherming van het ene individu kan leiden tot zoveel absolute en vernietigende macht over de ander.

Wordt vervolgd

Wat een zwartgalligheid. Wat een briljant geschreven zwartgalligheid. Met als uitsmijter nog één sinistere slotzin.

“Wordt vervolgd”, besluit de schrijver, als hij in de laatste passage vertelt over Rachel en de twee zonen, die de draad van hun leven wilden oppakken met Pontecorvo in het souterrain en wier versie hij gaat opschrijven.

Kunnen die twee woordjes, mits geen grap, zo’n hevig boek in een ander perspectief zetten?

Uitgeverij Contact
Vertaling Rob Gerritsen