Vilein scherpzinnig portret van de hedendaagse maatschappij die eerder op vitriool dan op olie draait, volgens de feministische cultheldin Despentes, de Franse schrijfster met dezelfde galblaas als Voltaire.

Het Parijse tienermeisje Valentine verdwijnt spoorloos. Als "de politie niet genoeg doet", schakelt haar gefortuneerde oma de vrouwelijke privédetective Lucie in. Lucie heeft rap door dat ze voor deze zaak hulp nodig heeft, en doet een beroep op de zogeheten ‘Hyena’.

Hyena is een lesbische vrouw die niet onderdoet voor Dirty Harry. Maar dankzij haar aanpak komen ze een stuk verder dan wanneer de bedeesde Lucie solo was blijven opereren, "omdat mensen over haar heen lopen als was ze een peuk op het trottoir".

Latex handschoentjes

Apocalyps Baby is volgepakt met zulke meedogenloze observaties, die variëren van spotziek tot druipend van cynisme ("rechts-extremisme is ook niet meer wat het geweest is"). Despentes is er niet een van de fluwelen maar van de latex handschoentjes, om stevig mee te fisten.

Als een afstammeling van Voltaire foetert ze erop los, maar bepaald niet in het wilde weg. Haar grappen zijn intelligent en haar ironie is onderbouwd met scherpe argumenten en inzichten. Hier is geen verbitterde trut aan het woord die de wereld schampert omdat ze er geen vat op weet te krijgen, maar omdat ze telkens een punt heeft.

Vignettenreeks

Lucie en de Hyena volgen Valentine’s spoor van Parijs naar Barcelona om allerlei getuigen aan de tand te voelen; stiefmoeder, vader, vriendjes, biologische moeder. Zo rijgt Despentes een reeks vignetten aaneen van personen in Valentine’s leven, stuk voor stuk sterk uitgewerkte personages waar een weinig florissante visie op het hedendaagse leven, vriend- en ouderschap uit voortvloeit. Het wordt steeds aannemelijker dat Valentine eerder zelf de plaat heeft gepoetst dan dat ze slachtoffer is geworden van een misdrijf.

Neem haar vader, een schrijver. Een hilarisch portret van de miskende en verongelijkte ijdeltuit die als een peuter op internet bijhoudt wie en of er iemand iets over hem schrijft en zijn eigen boeken bestelt om de verkoopcijfers op te stuwen. Via zijn personage slaat Despentes en passant even de hedendaagse uitgeverswereld knock-out.

Straatcoachglamour

Of Valentine’s ex-vriendje Youcin, het schoolvoorbeeld van een defaitistische, cultuurbotsende banlieu-hangjongere. PvdA-politici hadden zich een jaar straatcoachglamour kunnen besparen als ze dit hoofdstuk in Despentes’ roman met aandacht hadden gelezen.

Zieltjeswervende nonnen komen er in deze verslavende roman net zo ongenadig vanaf als golddiggers en desperate housewives, vermeende oermoeders en luchthartige minnaressen. Wie niets opheeft met heilige huisjes zit geramd bij de bitchy pen van Despentes. En dat rauw-schurende proza werkt, omdat er ondanks alles een warm kloppend hart in het boek zit en degenen die mededogen verdienen van Despentes mededogen krijgen. Mensen moeten zichzelf – en anderen – geen rad voor ogen draaien, daar komt het voor haar op neer.

Uitgeverij De Geus
Vertaling Kiki Coumans