AMSTERDAM - Skippy onder de sterren van Paul Murray beschrijft één semester op de fictieve school Seabrooks in Dublin, gezien vanuit verschillende perspectieven: interne en externe leerlingen, leken-leraren zowel als priesters, de rector, de administratie, vriendinnetjes en winkeliers.

Daarover vertelt de schrijver in een interview met NU.nl.

In het centrum van dit universum staat de veertienjarige Daniel Juster, alias Skippy, een verlegen, intelligente jongen.

De Ierse auteur Paul Murray (1975) debuteerde in 2003 met An Evening Of Long Goodbyes. Deze roman werd ook buiten Ierland goed ontvangen en onder meer genomineerd voor de Whitbread Award.

Zeven jaar later lost Murray de hoge verwachtingen in met de bildungsroman Skippy dies, die prompt op de longlijst van de Man Booker Prize belandde.

De hoofdpersoon sterft in een donutshop, nadat hij nog net de naam van zijn grote liefde met frambozenjam op de vloer heeft kunnen schrijven. Een gedurfd begin?

"Ik had twee verhaallijnen in gedachten: een over een vertwijfelde leraar en een over een scholier die aan zijn verlegenheid ten gronde gaat.

Vijf jaar later had ik meer dan duizend pagina’s. Allemaal met de hand geschreven, omdat ik de neiging heb om meteen te gaan redigeren zodra ik op de computer werk."

Veel moeite gehad met het schrappen?

"Ik heb daarna nog twee jaar op het boek gezweet. Mijn eerste roman is geschreven in de eerste persoon enkelvoud, dus het werken met meerdere perspectieven in Skippy tussen de sterren was een uitdaging voor me.

Eén ding stond vast: aan het begin wilde ik niets veranderen. Skippy gaat dood. Met die dramatische scène wil ik de lezer in het boek trekken.

De andere hoofdstukken heb ik vaak veranderd, maar stukje bij beetje wist ik in welke richting ik moest gaan. Ik heb geleerd dat je de lezer moet vertrouwen."

Skippy en zijn interne maten moeten het opnemen tegen agressieve dealertjes en aan pillen verslaafde meisjes.

"Het is interessant om over de outcast, de losers op school, te schrijven. Gewone kinderen zijn saai, in het echt én als personages. Dat worden later de grijzen muizen, de ambtenaren.

Daarom heb ik de niet zo slimme drugdealende Carl geïntroduceerd. Een beer van een vent, maar tegelijkertijd verward en onzeker. Ik moest hem een imago aanmeten. Een eigen taal voor hem uitvinden.

Dat kostte me veel moeite, maar ik heb er veel plezier aan beleefd. Het heeft een soort rauwe poëzie opgeleverd."

Pubers zijn dankbare personages om over te schrijven?

"De meeste tieners zitten (nog) niet lekker in hun vel. Ze zijn wanhopig op zoek naar hun plaats in de wereld. En daarvoor kijken ze vaak op de verkeerde plaatsen. Ergens in de zestiger jaren is de tiener uitgevonden door de marketing. Een nieuwe naoorlogse markt, jongeren hadden ineens geld te spenderen.

Volwassenen willen nu zelf haast weer tieners zijn. In een poging om hun jeugd terug te krijgen kopen ze ook alle nieuwe gadgets. Ik verheugde me overigens elke keer weer op het schrijven over de leraren.

Het werd naarmate het boek vorderde steeds duidelijker dat ze eigenlijk niet zoveel verschilden van hun leerlingen. In hun liefdesleven, hun eenzaamheid, hun droefenis en hun triomfen en mislukkingen."

Skippy tussen de sterren is een amalgaam van Back to the future, The Dead Poet Society, de jonge onderzoekers, Stone Henge, games, seks, drugs en rock en roll.

"Je moet het beestje een naampje geven. De een noemt mijn boek een komedie, de ander een drama. Ik ben een liefhebber van Wachten op Godot van Samuel Beckett. Een niet te ontwarren mengeling van beide genres.

Ik wilde een lekker leesboek schrijven waar je mee kunt lachen en mee kunt huilen en dat op een bepaalde manier ook troost biedt. Daarom heb ik vaak de overtreffende trap gebruikt."