De moeder van Fee is een schrijfster van een soort zelfhulpboeken. ‘Liefde is geen bezit, maar een afspraak’, is een van haar gevleugelde uitspraken. Een motto waarnaar haar dochter leeft.

Fee heeft een relatie, een beetje tegen wil en dank naar het lijkt, met de lokale popheld Melle. Voor hem zijn grote liefdes het gevolg van overmacht. Van gemiste treinen, vergeten afspraken en vreemde ongelukjes.

Fee gelooft daar niet in, zij is een planner. Ze werkt zelf in een blijf-van-me-lijfhuis en is na elke nachtdienst bang het huis leeg aan te treffen omdat Melle zich misschien realiseert hoe saai ze eigenlijk is.

Loslaten

Om hun liefde te testen besluit zij dat ze elkaar een tijdje moeten loslaten. Melle verkast naar de caravan die op het erf staat van het dijkhuisje dat Fee heeft geërfd van haar oma. Daar stopt steeds vaker een geel autootje voor de deur en als Fee zich stilhoudt kan ze onderdrukt gegiechel horen.

Dat was niet de afspraak! Meer zorgen maakt ze zich als de caravan helemaal donker blijft. Melle is nog steeds in haar buurt en ze hoeft alleen maar het erf over te steken om hem weer binnen in haar huis en haar leven te nodigen. Niet veel later duikt de eerste string aan de waslijn op.

Zonder pardon

Even houd je je hart vast en denk je dat je zo’n typisch Nederlands kneuterdijk verhaal voorgeschoteld krijgt, inclusief in stamppot geplengde tranen van liefdesverdriet. Maar Groen fileert de menselijke relaties zonder pardon en maakt goed gebruik van een intrige.

Melle wordt ziek en klopt bij zijn oude vriendin aan. Ze stuurt hem naar boven en neemt de verzorging op zich. Fee houdt koste wat kost aan ‘de afspraak’ vast.

Groen is een begenadigd verteller en verliest daarbij haar taal niet uit het oog. Haar stijl is zeer verzorgd, ogenschijnlijk eenvoudig met af en toe een kanteling die de lezer aangenaam op het verkeerde been zet. Hier is een vakvrouw aan het werk.

Seks

Toen Fee haar eerste vriendje kreeg, drong moeder Hendrien er onmiddellijk op aan dat ze aan de pil ging. Van haar mochten de twee tieners gewoon thuis seks hebben.

"‘Kom je wel klaar?", had Hendrien gevraagd. "Ik hoor je nooit." En nu Fee volwassen is, is de spagaat tussen de twee zo mogelijk nog groter geworden.

Groen is een ongenadige observator en weet met haar aangename zinnen en achteloos verweven aanwijzingen de lezer tot aan het sterke einde vast te houden. Eindelijk weer eens een Nederlandse roman die boven de kneuterige middelmaat uitsteekt.

Uitgeverij: Thomas Rap