Dijk van een paranoiathriller met Hitchcock-trekjes over een pechvogel die in een web verstrikt raakt van intrige en conspiracy.

Hurwitz’ boek heeft een dijk van een film in zich. Nee, eigenlijk twee.

De eerste is zo’n verrukking van een snelle Hollywood-thriller met moderne snufjes als afluisterapparatuur, disks, verborgen camera’s. En een hoofdpersonage die ‘de gewone man in het nauw gedreven’ overtuigend weet neer te zetten zonder op Jason Bourne te lijken.

De tweede is een politieke thriller (lees: drama) zonder happy end zoals ze in de jaren zeventig nog werden gemaakt, waarbij de boodschap doorgalmt en je als kijker met een machteloos en paranoïde gevoel achterblijft.

Verslavend

Hoe dan ook: Hurwitz heeft met Dan sterft ze een razendspannend boek vol actie afgeleverd dat eenzelfde verslavende uitwerking heeft als 24.

Eentje waarbij je eigenlijk de achterflap al moet negeren omdat bij de eerste pagina je wenkbrauwen omhoogschieten – ‘Hoe zit dit?’ En de auteur weet die nieuwsgierigheid tot gekmakens toe op te rekken door de vele plotwendingen die zelfs geoefende thrillerlezers niet zien aankomen.

Maar vooruit, een tip van de sluier omdat het moet. Patrick Davis, een would-be scenarioschrijver in Los Angeles, krijgt telkens een dvd zonder afzender toegestuurd. Met ultrakorte filmpjes van hemzelf. Iemand houdt hem in de gaten en wil dat hij dat weet. Patrick beseft: iemand heeft macht over hem, al snapt hij niet wat ze van hem verlangen.

De juiste knoppen

Tot zover. Maar op die eerste paar pagina’s heeft Hurwitz de lezer al weten te prikkelen met dit an sich doorsnee foefje, waarmee hij zijn bedrevenheid als schrijver betoont.

Want hij schetst tevens de eerste paar grove lijnen van Davis’ privésituatie en krijgt het personage de diepte die niet alleen een karakter schept. Hij drukt op de juiste knoppen waardoor je met Davis gaat meedenken en in een mum van tijd gaat mee zweten, want de actie laat niet lang op zich wachten.

Tel daarbij op dat de vertaler met prima werk de snelheid, de typisch Amerikaanse oneliners en de sfeer van de stijl heeft weten te behouden, zodat de Hollywoodfilmversie zich al in je hoofd afspeelt. Nu die andere, die compromisloze filmversie nog, zoals The Parallax View, want die valt met gemak uit een thriller als deze te construeren.

Vertaling: Jan Smit

Uitgeverij AW Bruna