De Amerikaanse schrijver Chuck Palahniuk brak wereldwijd door toen zijn boek Fight Club werd verfilmd met in een van de hoofdrollen Brad Pitt. Snuff, zijn nieuwste korte roman, wordt gepresenteerd als een satire op de kwalijke praktijken in de (porno)filmindustrie.

Cassie Wright is een bejubelde pornoactrice wier carrière in het slop dreigt te raken. In navolging van de nymfomane Romeinse keizerin Messalina wil ze een ‘gangbang-record’ vestigen.

Het is de bedoeling om zich maar liefst door zeshonderd mannen, als triatlonatleten met viltstift op hun bovenarm genummerd, te laten nemen op de filmset.

Voor het geval ze daarbij het leven laat, heeft ze voor miljoenen verzekeringspolissen afgesloten. In elk geval zal het een eeuwigdurende bestseller opleveren, een must voor de kieskeurige eroticaverzamelaar, waarvan de royalty’s zijn bedoeld voor het kind dat ze een kleine twintig jaar eerder voor adoptie afstond. Schuldgevoel en compensatie.

Nummers

Afwisselend komen nummer 600, pornoster Branch Bacardi, nummer 72, de jongen die ervan overtuigd is dat hij de zoon is van Cassie, nummer 137, een acteur die uit een tv-serie is geschreven, en de overijverige assistente van miss Wright Sheila aan het woord.

Dat is het sterkste punt van het boek. De constructie blijft, excuus, keihard overeind.

‘Palaniuk stelt op zijn eigen, onnavolgbare wijze de praktijken in de (porno)filmindustrie aan de kaak’ kopt de marketingafdeling van de uitgeverij. Effectbejag. Misschien dat het in het puriteinse Amerika werkt.

Een parodie mag ruw zijn, op het ranzige af, maar Palahniuk schiet dermate door – de tekst staat stijf, opnieuw excuus, van de ‘rauwe taal’ – dat het (spier)ballengedoe eigenlijk vrij saai is.

Onderbroekenlol

Natuurlijk zit er veel humor in Snuff, maar na een paar alternatieve filmtitels (The Da Vinci Load, The Postman Always Cums Twice) gaat het in de richting van onderbroekenlol. Less is more ook als een boek over the top bedoeld is.

Ergens in het midden van het boek neemt de intrige het over. En dan werkt Palahniuk toe naar een hilarisch hoogtepunt dat veel goed maakt.

Achteraf gezien biedt Snuff een paar uurtjes entertainment en dat komt mede doordat Palahniuk wel kan schrijven. Zeker drie keer beter dan onze vaderlandse seksgod James Worthy.