Met je gezin naar een verlaten eiland verhuizen; hoe is die overgang voor twee academisch geschoolde ouders en hun jonge zonen?

Er zijn inmiddels aardig wat vrouwelijke schrijvers die de droom van het blije moederschap in hun romans aan stukken scheuren. Moss doet ook een duit in het zakje, en een stevige ook.

Haar hoofdpersonage Anna zit met echtgenoot Giles, een eco-aristocratische ornitholoog, en haar twee zonen op een verlaten eilandje van de Hebriden.

Zoontje Raphael is zeven, Moth (afkorting voor Timothy) is twee. En hij is de vleesgeworden nachtmerrie in kruippakje.

Vogeltjes kijken

Anna was/is academica en probeert het huishouden te regelen, moeder te zijn en ondertussen haar proefschrift over 18de-eeuwse opvoeding te schrijven. Die ambitieuze combinatie lukt amper. Haar dagen, getekend door slaapgebrek, zijn een aaneenschakeling van redderen en gemorste pap opruimen.

De oeverloze vragen van pientere Ralph beantwoorden en dat twee jarige brulmonster ’s nachts stilkrijgen. En zich niet te ergeren aan manlief Giles, die voortdurend buiten rondhangt om naar vogeltjes te kijken.

Babyskeletje

Een tweede verhaallijn in Doorwaakte nachten betreft een briefwisseling van een vrouw die twee eeuwen daarvoor op datzelfde eiland woonde en zich om de levensomstandigheden van minder bedeelden bekommerde.

Nadat de 21ste-eeuwse Anna het oude skeletje van een baby in haar tuin vindt, stuurt Moss langzaam aan op een link tussen verleden en heden.

Trommelvliesbrekend

Moss heeft het overschatte moederschapcliché naar een intelligent level getild met deze roman, die thrillerachtige elementen bevat.

Het is bepaald geen glossylectuur, maar een literaire benadering van contemporaine vrouwelijke euvelen. Moss scoort het best bij de vaak hilarische passages over die twee kinderen, want daarbuiten is Doorwaakte nachten soms aan de langdradige kant.

Met name bij die brievenschrijfster van weleer duurt het een poos voordat dit personage weet te boeien. Anna compenseert dat met haar zwartkomische introspectie en moordlustige uithalen die zich – gelukkig voor Moth – in haar hoofd afspelen.

Een romanpersonage van amper twee jaar oud als aanslag op je trommelvliezen weten op te voeren, maakt veel goed.

Uitgeverij Artemis
Vertaling: Sandra van de Ven