Antonio Muñoz Molina (1956) is kunsthistoricus, journalist en columnist voor El País en Die Welt. Daarnaast is hij een van Spanje’s meest gevierde auteurs. In oktober verschijnt in vertaling zijn magnum opus ‘De nacht der tijden’, een tragische liefdesgeschiedenis spelend tijdens het Franco-regime. Nu ligt als opmaat een novelle in de winkel getiteld Zonder Blanca.

Hoofdpersoon Mario López is een doodgewone man, iemand die huiselijke rust nodig heeft.

Hij is van zeer eenvoudige afkomst en is opgeklommen tot technisch tekenaar bij de provincie en, ook tot zijn eigen verwondering, getrouwd met de schoonheid Blanca, een telg uit een invloedrijk geslacht van advocaten en magistraten.

Mario heeft als oud-misdienaar een bijna liturgische bewondering voor haar verschijning, haar intellectuele en emotionele superioriteit en voor ál haar handelingen. Zelfs van hoe ze een sinaasappel pelt kan hij in vervoering raken.

Omdat hij bang is haar te verliezen, spoed hij zich elke dag direct na zijn werk om drie uur in de middag huiswaarts. Om, zoals zijn collega’s spottend zeggen ook daar ‘zijn kaart op tijd in de prikklok te steken’. Elk uur dat Mario niet met haar doorbrengt voelt hij als een zware last. Hij is bang haar te verliezen omdat hij ergens in zijn achterhoofd ook vindt dat hij haar niet verdient.

Obsessief

Mario heeft een bijna hoofse verheven opvatting over de liefde. Zijn leven met haar is te waardevol om inmenging of commentaren van wie dan ook te dulden. Maar door het obsessieve observeren van zijn vrouw dringt het gevaar van buiten niet tot op tijd tot hem door.

Anderen zouden Blanca bestempelen als een wispelturige vrouw, maar Mario vindt het feit dat ze steeds van baantjes wisselt en dan weer voor het een, dan weer voor het ander warmloopt, een bewijs van vitalisme. Zelf heeft hij die instinctieve rebelsheid niet. Blanca dweept met kunstenaars.

''Blanca had een neiging haar bewondering te verkwisten zoals een rijke dame het fortuin dat ze geërfd heeft erdoor jaagt door onbesuisd met gulle hand grote bedragen weg te schenken aan bedriegers en profiteurs.''

Ongelijk

De relatie tussen Mario en Blanca begon al ongelijk. Hij verpleegde haar nadat ze een wervelende verhouding had gehad met een bijna stereotiep wilde kunstenaar. Drank en drugs en mooie praatjes. Blanca: ‘’Je hebt me weer heel gemaakt, alsof ik in duizend scherven uiteen was gespat en jij ze tot het kleinste stukje aan toe weer aan elkaar hebt gelijmd.’’

Dan komt er weer een kunstenmakende kletsmajoor op het pad van Blanca. Is ditmaal de simpele kracht van Mario’s onvoorwaardelijke liefde ook voldoende om haar te (her)winnen?

Mysterieus

Zonder Blanca opent mysterieus. ''De vrouw die niet Blanca was, kwam gekleed in Blanca’s groenzijden blouse, met haar jeans en lage schoenen aan, van achter uit de gang naar Mario gelopen, hem toelachend met enigszins toegeknepen ogen, ogen die dezelfde kleur en vorm hadden als die van Blanca maar niet haar ogen waren, net zoals ze hem begroette met een stem die zozeer leek op de stem van Blanca dat het was of zij sprak.''

Gaat het hier om een andere vrouw die haar plaats heeft ingenomen? Is hier sprake van een dubbelgangster? Ja en neen. En hier hebben we direct het sterke punt van deze novelle te pakken.

Zonder Blanca is een parel die hoge verwachtingen wekt voor het in oktober te verschijnen magnum opus. Een mooi afgerond en volwaardig boek. Leve de novelle! Een verademing in deze tijden van vuistdikke, opgepompte pillen.

Vertaling: Adri Boon