De piratenthriller van Smith laat zich lezen als een X-rated versie van Jackie Collins: sadistische derdewereldlanders doen zich op volle zee tegoed aan tegenstribbelende erfgenamen.

Bah, wat is Wilbur Smith zijn touch kwijt. De auteur die altijd schitterend werk afleverde met meeslepende boeken over historische beschavingen en veldtochten, komt met Op volle zee onverwacht raar uit de hoek. Platte dialogen, bottebijl-personages en onfunctionele expliciete seks.

Daarmee schiet de auteur zich flink de voet. Piraterij is een bliksems actueel probleem en islamitische terreur ook, die wel een andere benadering mogen hebben.

Beide aspecten verwerkt Smith in dit Collins-verhaaltje over de steenrijke erfgename Cayla die wordt gekidnapt om haar moeder Hazel Bannock, eigenaar van olieconcern Bannock Oil Corp, tientallen miljoenen afhandig te maken.

Hun doel is de strijd tegen de ongelovigen, christenhoeren, Jodenhonden, blabla, kunnen financieren.

Superknotsen

Cayla, het negentienjarige verwende nest, had aangepapt met de verkeerde lover – wat wordt beschreven in scènes die meer op ingezonden brieven in Penthouse lijken.

Loverboy ontpopt zich tot een monster eersteklas en geeft haar na de ontvoering als seksspeeltje aan smeerlappen met knotsen van pielemozen, met de camera in aanslag.

Om druk op de ketel te zetten sturen ze Hazel het filmpje waarvan de inhoud zich laat raden en die je als lezer in geuren en kleuren krijgt voorgeschoteld, tot en met aderstelsels op pikschachten aan toe.

Superhero

Ontstelde Hazel doet een beroep op Hector Cross, ijzervreter annex beveiligingschef van Bannock Oil Corp, om haar dierbare Cayla verdere vernederingen te besparen.

Maar Hector blijkt toch wel een onweerstaanbaar echte man, en Hazel is ook maar een mens. Een vrouw van vlees en bloed die ondanks haar dochters misère op film toch nog gezellig met Hector de Stud gaat rondhopsen tussen geparfumeerde lakens. Ja hoor.

Puistenpubers

Het potsierlijke gedoe wordt in stijl aangevuld met Bruce Willis-achtige bevrijdingsacties en islamitische vendetta waar zelfs het stormfront nog de wenkbrauwen bij zou optrekken.

Op volle zee is een platvloerse exploitatiethriller die de vraag oproept of Smith ‘m zelf heeft geschreven of een paar puisterige pubers charterde om onder zijn naam te schrijven.

Zo niet, dan is Smith een ouwe viespeuk geworden die je een mislukt prostaatonderzoek toewenst.