Amy Chua – Strijdlied van een tijgermoeder

Opvoeden volgens de Chinese methode: Amy Chua laat met dit autobiografische non-fictieboek zien hoe bedrijvige moeders afrekenen met ‘vadertje Staat zorgt voor u’.

Amy Chua, woonachtig in Amerika, heeft met echtgenoot Jed Rubenfeld twee kinderen, Charlotte en Lulu. Ze voedt haar dochters volgens de Chinese wijze op, zoals zij ook is opgevoed.

Ze is zelf docente aan Yale, schrijft boeken en publiceert artikelen, geeft lezingen, doet aan hardlopen en nog veel, veel meer. En ze is een tijgermoeder, wat wel de intensiefste bezigheid is.

De tijgermoeder wil dat haar kinderen gelukkig worden door iets te bereiken, en dat houdt dus niet in dat ze hen afzet op de tennisclub of zegt ‘maak je huiswerk’ om zelf met vrienden te gaan theeleuten.

Met alles wat Chua haar dochters wil aanleren, doet ze net zo hard mee. Huiswerk, overhoren, meestampen. De twee belangrijkste instrumenten in huize Rubenfeld/Chua zijn de piano voor Sophia en de viool voor Lulu.

Voor dag en dauw

Wat deze tijgermoeder aan energie investeert, grenst – zeker voor westerse opvattingen – aan het ongelooflijke, maar voor Chinezen is de gangbare methode. En dat Chua zelf voor dag en dauw tot laat in de avond met haar kroost in de weer is, is niet het enige wat voor haar pleit.

Fervent doorzetten totdat haar dochters het in de vingers hebben, of het om huiswerk of om een muziekstuk gaat, mag door de buitenwacht als ‘drillen’ worden gezien: haar kinderen blijven juist geestdriftig gemotiveerd doordat ze trots kunnen zijn op hun vele triomfen – en die zijn in dit gezin niet gering. Chua’s motto ‘Niets is leuk totdat kinderen er goed in zijn’ klopt dan ook als een zwerende vinger.

Chua geeft toe dat haar vioolambitie voor Lulu niet heeft gewerkt, terwijl Sophia op jeugdige leeftijd staande ovaties in de prestigieuze Carnegiehall krijgt. Niettemin is Lulu een voorbeeldige, gemotiveerde scholiere.

Als ze ten slotte haar vioolambitie deels verruilt voor tennis, betoont ze zich dankzij die Chinese opvoedmethode ook weer een gedreven tennisster die binnen de kortste keren toernooien wint.

Alarmbellen

Ik heb zelden zo’n indrukwekkend opvoedboek gelezen, temeer daar in onze samenleving alarmbellen steeds harder rinkelen.

Met tijgermoeders als Chua heb je geen woekerende problematiek als obesitas, zesjescultuur, drop-outs, pretstudietjes, verveling uitmondend in vandalisme/criminaliteit, tienermoeders, 10 uur Facebooken, dom pronken met merkschoenen en tal van andere verspilling van het kostbare goed dat leven heet.

De opvattingen ‘ik wil dat mijn kind gelukkig wordt’ en ‘alles moet leuk zijn’ lijden zo ondertussen behoorlijk aan metaalmoeheid. Om niet te spreken van de balorige hordes die tot ’s avonds laat op straat hangen en uit nihilisme anderen het leven zuur maken.

Dikke huid

Je wenst hen en vele anderen dit soort tijgermoeders toe. Moeders met een dikke huid – want wat worden ze verwenst als ze hun kroost zo halsstarrig achter de vodden blijven zitten. Dat accepteert Chua als een gegeven.

Gelukkig worden is immers geen makkie, maar Chua maakt inzichtelijk wat het begrip inhoudt (en niet alleen voor kinderen): investeren, afzien, doorzetten, presteren, talenten uitbouwen, terechte want verdiende trots; geluk.

Tip de redactie