Wat moet het voor een romanschrijver heerlijk zijn om van tijd tot tijd zijn schrijftafel te verlaten en dan de wereld om hem heen omstandig te verkennen. Voor Nederlandse schrijvers is dit vrij ongebruikelijk.

Maar gelukkig is Joost Zwagerman voldoende Angelsaksisch ingesteld om ook op dit gebied een voorbeeld te nemen aan zijn idolen.

In deze bundel essays maakt hij - zoals de subtitel ook luidt - omzwervingen in de kunst. En dat doet hij op buitengewoon evocatieve en inspirerende wijze.

Vaste kijkers naar De Wereld Draait Door hebben inmiddels waargenomen hoe Mathijs van Nieuwkerk er alles aan gedaan heeft om zijn format te versterken met een maandelijks referaat over beeldende kunst door Zwagerman. Die daarvoor ideaal geschikt is.

Cultureel apostolaat

We zagen Zwagerman - en zo lezen we hem ook in dit boek - als ideale eigentijdse opvolger van (voor de senioren) Pierre Jansen, maar dan zonder diens theatrale pathetiek. En (voor de iets minder middelbaren) van Henk van Os, maar dan zonder diens bollige omigheid.

We laten ons door Zwagerman graag meenemen door de wereld die hem zo fascineert. Waarin mooie beelden geschapen en beschreven worden. Op canvas en op papier. In brons en in steen. Maar net zo spannend: in woorden en daden.

Zo vertelt hij over het lichtgevende zwart van zijn favoriet Rothko (prominent aanwezig in Duel). Het tot fractielen leidende gespetter van Pollock en de rol van diens schilderende echtgenote Lee Krasner, door Updike zo knap vereeuwigd in Seek my Face.

En zo komen we bij de schrijvers van Salinger tot Cremer en bij de performance artists van Warhol tot Kate Moss.

Aanstekelijk erudiet

Zijn essays gaan verder dan 'reis'verslagen alleen. Hij legt verbanden en ziet - of vermoedt - ontwikkelingen. Daarmee maakt hij dat je, aan de hand van zijn inzichten, meningen en vermoedens, jezelf wilt overtuigen.

Door diezelfde of vergelijkbare omzwervingen te maken. En voorzover je al eens kennis genomen hebt van de verschijnselen die hij beschrijft, krijg je de onbedwingbare neiging tot een herbezoek om te zien of je het met hem eens wilt zijn.

Alles is Gekleurd is een bundel om te koesteren. En van tijd tot tijd opnieuw ter hand te nemen. Het enige betreurenswaardige daarbij is dat het ons in dit land zo node ontbreekt aan een podium van klasse voor zulk werk. Wie o wie start de Nederlandse pendant voor de New Yorker?