Pedofilie is een zeer actueel thema: van bruut machtsmisbruik (zie de kerk) tot uitgekookte manipulatie, zoals in dit boek. Hoe een meisje van zes de sextoy wordt van een pedofiel op leeftijd.

Margaux Fragoso schreef met Tijger, Tijger haar eigen levensverhaal op. Ze is de dochter van een alcoholistische vader en een labiele moeder, die allebei te veel met zichzelf en te weinig met hun kind bezig waren om door te hebben welke bedoelingen die ‘ontzettend aardige Peter’ had bij wie Margaux zo vaak over de vloer kwam.

In de proloog en in de epiloog legt Margaux uit hoe pedofielen garen spinnen bij het targeten van kinderen uit onevenwichtige gezinnen. (Al zijn veel pedofielen ook behendig genoeg om met succes toe te slaan bij de solide hoeksteen.)

Van speelkameraadje tot sekspop

Een pedofiel als Peter Curran, die Margaux jarenlang in zijn ban wist te houden, was er een meester in om zowel zijn omgeving als zichzelf een rad voor ogen te draaien.

Hoofdstuk na hoofdstuk beschrijft ze nauwgezet hoe hij haar wist te overtuigen om van gewoon speelkameraadje steeds verder te gaan, en hoe hij haar kinderlijke behoefte om steun te zoeken bij een volwassene misbruikte voor zijn eigen agenda.

Verontwaardiging

Peter krijgt haar in zijn greep, met zijn gezellige huishouden vol leuke katten, honden, leguanen en konijnen. Ze heeft zijn volledige aandacht, hij is begripvol, vriendelijk en maakt grapjes: precies datgene waar het verwaarloosde meisje naar smacht en dat ze als de dood is om verliezen.

De passages waarin Margaux de overstap maakt naar een seksuele relatie en hij haar overhaalt hem oraal te bevredigen (“Wij houden van elkaar, Margaux: het is de maatschappij die zo bekrompen is” en “Er is niets mis mee als mensen elkaar een fijn gevoel bezorgen als ze zoveel van elkaar houden als wij”) doen je als lezer regelmatig uit je vel springen van verontwaardiging, temeer daar hij ook zichzelf heeft wijsgemaakt dat hij niets verkeerd doet.

Pedofielen kunnen, zo schrijft Margaux, een fantasiewereld creëren waarvan ze weten dat die onweerstaanbaar is voor kinderen. In haar geval pakt het noodlottig uit omdat ze compleet geïsoleerd opgroeit. Ze heeft geen broers of zusjes, geen familie in de buurt, en op school wordt ze gemeden omdat haar klasgenoten aanvoelen dat er iets ‘raars’ met haar is.

Eenzaam

En dat is ook zo. Margaux is de ideale prooi, slachtoffer van een pedofiele predator die haar haar persoonlijkheid heeft ontnomen en gereduceerd tot gebruiksvoorwerp. Een eenzaam kind met een intens schaamtegevoel dat door jan en alleman is verlaten, behalve door die ene die pretendeert van haar te houden en haar op die manier jarenlang aan zich weet te binden en ook jarenlang misbruikt.

Tijger, Tijger is een even schokkend als leerzaam boek, en leesbaar bovendien: in de eerste plaats omdat Margaux zich aan de slachtofferrol heeft weten te ontworstelen, en daarnaast omdat ze kan schrijven. Het is lovenswaardig dat ze haar schrijftalenten heeft aangewend om zowel ouders als kinderen te waarschuwen voor dit soort gevaren.