Ernest Hemingway trouwde vier keer. McLain schreef een roman over Hem’s eerste eega, Hadley Richardson, met wie hij van 1921 tot 1925 getrouwd was, en voert haar op als de ik-persoon.

In de proloog schrijft McLain dat ze alleen de namen en feiten naar waarheid heeft gebruikt, de rest heeft ze zelf ingevuld.

Aangezien Hemingway en McLain’s leven zich indertijd voornamelijk in de literaire kringen in het Parijs van het interbellum afspeelde, had ze voldoende bronnen om te kunnen raadplegen en die om te smeden tot een plausibele lezing van hun huwelijk.

En dat was een huwelijk conform Hemingways reputatie. Stormachtig, hartstochtelijk, alcoholisch – er werd wat afgezopen – en met vele ups en downs.

Hadley betuigt zich te midden van deze woeste golven als een standvastig mens. Een bij wie je je goed kunt voorstellen hoe Hemingway die graag om zich heen wilde hebben. Een gevoelige moederfiguur over wie hij dankzij haar verliefdheid meer controle had dan over zijn eigen moeder, die haar biologische overwicht kon laten gelden.

Treffend

Niet dat ‘Eerste liefde in Parijs’ een psychologisch diepgravende studie is. Het is in de eerste plaats vooral een vrij onweerstaanbare, want goed geschreven roman. Met een treffend sfeerbeeld van dat kunstzinnige Parijs van toen, dé magneet voor kunstenaars die al naam hadden gemaakt en kunstenaars die ploeterend op tochtige zolderkamers hun roeping naleefden.

Dialogen met schrijficonen als Gertrude Stein, Scott Fitzgerald verlevendigen het geheel en heeft de schrijfster heel naturel in het verhaal weten te verweven.

De rots

Hadley komt naar voren als een prettige en intelligente vrouw tussen die vaak lastige schrijvers, van wie haar eigen man beslist een van de temperamentvolste was.

McLain heeft haar als personage in elk geval niet laten overvleugelen door Hemingway als ongeleid projectiel met zijn voorliefde voor drank, knokken, stierengevechten en vrouwen. Zelfs niet als ze Hemingways latere tweede echtgenote, Pauline Pfeiffer, gedurende een poos dicht om zich heen moest dulden.

In die periode is zij volgens McLain heldin noch doetje, maar een vrouw die trouw aan zichzelf blijft en niet geforceerd meedoet aan een bohemien levensstijl die ze niet in haar hart voelt. Conform karakter vraagt ze zonder wrok een echtscheiding aan, kust haar man gedag en vertrekt met hun zoon naar minder woeliger sferen.