Literaire paardensprongen te over in deze roman die zich afspeelt in Salem, het kustplaatsje in Massachussets waar hoofdpersoon Zee Finch zichzelf moet herontdekken.

Barry, die hoge ogen gooide met haar vorige roman De Kantlezer (2008), is niet zo’n omgevallen boekenkast als Marisha Pessl en haar Special Topics in Calamity Physics. Maar het scheelt niet veel.

Hoofdpersonage Zee Finch, een therapeute in Boston, keert na de tragische zelfmoord van een van haar patiënten terug naar haar geboortedorp Salem.

Ze neemt de verzorging op zich van haar vader, Finch, die aan parkinson lijdt en na de zelfmoord van Zee’s moeder een relatie aanging met een man, Melville.

Spoorboekertje

Zo hebben we, naast een baaierd aan (familie)drama, al meteen een aantal literaire monumenten te pakken. Finch, uit To Kill a Mocking Bird. Salem: setting voor Arthur Millers The Crucible en Nathaniel Hawthorne’s Scarlett Letter met Hester Prynne en haar ziekenzorg.

Melville, als in Herman Melville, auteur van Moby Dick. Zee is de afkorting van haar volledige naam, Hepzibah, die weer uit Hawthorne’s a The House of the Seven Gables komt.

Zo zijn in deze roman er wel meer namen, personages en gebeurtenissen ontleend aan klassiekers. De nautische referenties van Salem, de heksen, en literaire citaten waarmee als een pepermolen wordt gestrooid.

Herkenbaarheid

Resteert de vraag: wat blijft er over van de literaire lading als de namen Finch, Melville, Salem, Hepzibah, Bowditch et al vervangen worden door Dick, Robert, Plymouth, Jane en Bobby? Zouden ze direct herkenbaar zijn als de personages van Hawthorne en Melville met dezelfde thematiek?

Nou, nee dus, maar dat maakt De Plattegrond gelukkig nog niet tot een pretentieuze namedroppingsroman. Zee is als personage sterk genoeg uitgewerkt om de spil te kunnen vormen van een grotendeels geslaagde coming-to-terms-roman.

En wat dat Salem, scheeps- en naamgebeuren betreft is dat Zee’s lotgevallen zich vooral in een prettig herkenbaar recycledecor afspelen, zoals het Oegstgeest van Jan Wolkers of Kniertje’s Scheveningen van Herman Heijermans.

Overhaast

Wel wordt de verhaallijn in Barry’s lezenswaardige roman her en der ontsierd door langdradig aandoende passages. Ze kiest ze er net te vaak voor om sleutelgebeurtenissen uit het verleden als een overhaaste synopsis af te toppen, en juist weer door te zagen bij situaties in het heden, alsof ze steeds de verkeerde marinade weggooit.

Dan gaat het ook opvallen dat die typisch Amerikaanse stijl om veel achtergrondinfo in één zin te proppen, de vertaling in de weg heeft gezeten, met moeizame zinsconstructies vol komma’s en toenen en terwijlen en waarbijen tot gevolg.