In deze roman beschrijft Pineiro één dag uit het leven van een Argentijnse vrouw met parkinson, die worstelt met de zelfmoord van haar dochter en een slopende ziekte zonder uitweg.

Het Kwaad van Elena is een tragische, beklemmende roman waarmee Pineiro meer dan invoelbaar weet te maken wat de ziekte van parkinson inhoudt. De ouder Argentijnse Elena lijdt aan deze ziekte, die haar lichaam stukje bij beetje sloopt en elke beweging tot een martelgang maakt.

Op deze ene dag die we van Elena meemaken, heeft zij zich een beproeving op de hals gehaald.

Ze wil een vrouw opzoeken die Isabel heet, en die haar, zo is Elena’s overtuiging, meer kan vertellen over de dood van haar dochter Rita. Elena heeft altijd volgehouden dat haar dochter geen zelfmoord kan hebben gepleegd, en deze Isabel zou licht op de zaak kunnen werpen.

Deerniswekkend

Het is een bijna claustrofobische ervaring om Pineiro’s roman te lezen. De moeite die Elena moet opbrengen om eerst te wachten tot de medicijnen haar ledematen enigszins te laten gehoorzamen, waarna ze voetje voor voetje haar bestemming kan bereiken, benemen je de adem.

En de vernedering dat ze haar hoofd niet meer op kan tillen, zodat ze buiten op straat en in de metro alleen maar schoenen en schenen ziet, is zo levensecht en deerniswekkend dat de woede die door Elena’s lichaam raast (ze refereert aan haar ziekte als ‘die vuile hoer’) alleszins begrijpelijk is. 

Strohalm

Maar al ver voor Elena deze Isabel zal bereiken, is het raadsel rond de dood van Rita eigenlijk niet zo raadselachtig meer. Pineiro ontvouwt door middel van flashbacks een moeder/dochterrelatie waarbij ergernis, verdriet, loyaliteit en afhankelijkheid om het hardst met elkaar strijden.

De twee vrouwen waren eerder door de omstandigheden tot elkaar veroordeeld dan dat ze een natuurlijke band konden hebben. Dat parkinson twee mensenlichamen en –geesten tegelijk kon vernietigen en Elena geen twee bikkelharde waarheden kan verdragen, is na deze ene dag al vergeeflijk.

Vertaling: Mariolein Sabarte Belacortu