We kennen Follett als de ijverige meesterschrijver die ons moeiteloos duizenden pagina's meesleept langs onderwerpen en gebeurtenissen waar je zo op het eerste gezicht niet meteen door geboeid zou raken.

Indrukwekkendst voorbeeld: het vuistdikke Pillars of the Earth; over de bouw van de eerste Engelse kathedraal.

Follett heeft nu meteen maar een begin gemaakt met iets nog veel ambitieuzers: een trilogie over de belangrijkste gebeurtenissen in de twintigste eeuw. Boek Eén behandelt in zo'n kleine 1000 pagina's de periode van 1911 tot 1924 aan de hand van de lotgevallen van vijf families.

De titel alludeert aan het verval van de macht van vorsten en aristocraten in deze periode. De Romanovs en de Duitse keizer Wilhelm vormen daarvan natuurlijk de bekendste voorbeelden.

Europees landschap

Met knap verweven verhaallijnen wordt de lezer op meeslepende manier door de belangrijkste gebeurtenissen en snel veranderende omstandigheden in het Europese landschap geleid. We springen van de meest luxueuze omgevingen naar de betreurenswaardige omstandigheden van Welshe mijnwerkers of die van onderdrukte Russische ambachtslieden.

En er horen natuurlijk ook liefdesrelaties bij die - hoe kan het ook anders - wreed verstoord kunnen raken door wat er in hun wereld gebeurt.

Intercontinentaal

Follett is Engels, dus het uitgangspunt van zijn verhalen, hoe Europa-omspannend ook, is toch Engeland. De vermogende mijneigenaar Earl Fitzherbert heeft een lastige, verwende Russische echtgenote en een inwonende zuster, die suffragette wordt en een romantische relatie krijgt met de Duitse diplomaat Von Ulrich.

Fitzherbert's huishoudster is de dochter van een van zijn mijnwerkers. Haar broer Billy moet uit de mijn en de oorlog in. Er is ook een Amerikaanse, een Duitse en een Russische verhaallijn met personages die met elkaar verweven raken.

Overplotted

Hoe knap en meeslepend ook verteld, een beetje storend wordt de overmaat aan toevallige ontmoetingen, waarvan er een aantal aan de voortgang van het verhaal weinig bijdragen. Je voelt dan iets teveel de schrijver aan het plotten, wat je eigenlijk juist uit het verhaal trekt.

Jammer is ook dat sommige dingen erg clichématig overkomen – er had wel iets strenger in het manuscript gestreept mogen worden.

Desondanks slaagt hij erin ons verontwaardigd te maken over de arrogantie van de aristo's en de te lange onderdrukking van de vrouw. Ergo, met al die lange avonden voor de boeg, een heerlijke blockbuster van een pageturner.