Kinderen van gastarbeiders doen in korte verhaaltjes hun zegje over opgroeien in Nederland.

In deze verzamelbundel beschrijven bekende en minder bekende allochtonen in enkele pagina’s hun jeugd.

"In een tijd waarin continu gesproken wordt over allochtonenproblematiek wordt het misschien tijd om “de allochtonen” maar eens te leren kennen", zo schrijft Labovic in het voorwoord. Want ‘hun verhalen zijn te boeiend, te grappig, te informatief om ze niet met de rest van Nederland te delen’.

Helaas. Zes verhalen in deze bundel verder en nog niets nieuws onder de zon. Tien verhalen verder: dito. Het is een herhaling van zetten die we inmiddels al te uit en te na kennen: “ik zag dat ik mijn kansen moest grijpen want die zijn er plenty” - “dan mocht ik niet mee-eten bij mijn klasgenootje thuis” - “ik ging naar de mavo terwijl ik eigenlijk naar de havo kon” .

Achtergrond

Ook niet nieuw is dat veel contribuanten zich niet realiseren dat bij autochtonen precies hetzelfde speelt. Noch als ze vanuit een bepaalde achtergrond willen vasthouden aan wat hun dierbaar want bekend is, en dat dit ook weleens voor veel autochtonen zou kunnen gelden.

Zo blijven observaties als ‘Nederlandse kinderen speelden niet op straat ’s avonds en wij wel’ en ‘vroeger waren Nederlanders veel aardiger’ in het luchtledige hangen. Waarom dat zo is komt niet aan de orde, terwijl dat interessantere en veel relevantere vragen zijn.

Of hoe Nederland zich tot een vrije, open samenleving heeft kunnen ontwikkelen en meer is dan een opslagloods vol voordelen waar iedereen vrijelijk z’n karretje kan volladen – al dan niet met behulp van rood geüniformeerde magazijnbediendes. Want dat het prettig toeven is hier, is een gemene deler.

Realityshow

“En we gaan nog niet naar huis” ontstijgt nergens het niveau van realityshows waarmee je tegenwoordig wordt doodgegooid.

Daar zie je mensen die vinden dat heel Nederland deelgenoot moet zijn van hun ontbijt, dat hun schoonmoeder een heks is, waar ze op vakantie zijn geweest, hoe ze uit de kast zijn gekomen, dat ze hun streng gereformeerde ouders al 10 jaar niet meer hebben gezien.

Maar dat hun verhaal op tv komt maakt het nog niet bijzonder, net zomin als een allochtonenverhaal per definitie bijzonder wordt als je er een kaft omheen doet.

Wonder

Loop een boekhandel of bibliotheek in, en aanschouw daar het wonder van de tienduizenden individuen en hun verhalen van alle tijden en van over de hele wereld. Wat veel van die boeken wél de moeite waard maakt, is dat ze geschreven zijn door auteurs die de literaire talenten hebben om lezers met hun kennis, inzicht en vooral empathie te verrijken.

Verrijken is een kunst. Dat bereik je pas als je geen eenzijdig beroep blijft doen op andermans inlevingsvermogen; daar bouw je geen relatie mee op, geen coherente samenleving en er komen vergetelijke boekjes van.