AMSTERDAM - Om te ontdekken wat er met zijn lang geleden verdwenen oom Billy is gebeurd, schrijft de 12-jarige Steven een seriemoordenaar aan die in de gevangenis zit. NU.nl sprak met Belinda Bauer over haar debuutthriller Rusteloos Land, die is genomineerd voor de Gold Dagger Award.

U hebt 8 jaar filmscripts geschreven die werden afgewezen, en 'wammes', uw eerste boek wordt meteen genomineerd voor een Dagger. Lange neus?

“Rusteloos Land heeft in elk geval deuren geopend die voorheen hermetisch gesloten bleven. Ik heb de thriller niet met een verfilming voor ogen geschreven, maar heel rap na de Dagger-nominatie zijn de filmrechten verkocht. Kijk eens aan."

Als schrijver belandde u als het ware op de stoel van cameraman en regisseur. Dat moet een interessante ervaring zijn geweest.

"Ik heb veel moeten af- en bijleren. Als scenarist doe je dialogen en beperk je je tot ‘dramatische pauze’ en ‘zoom in op …’. Bij mijn allereerste draft van Rusteloos Land bedroeg hoofdstuk I niet meer dan een driekwart A4-tje. ‘Hola Bauer,’ zei ik toen tegen mezelf, ‘dat moet je als schrijver echt anders gaan aanpakken.'"

Dit debuut is een heuse coming-of–age-thriller, die zie je niet veel.

"Je bent de eerste die mijn boek zo noemt, maar dat is het dus. Steven wordt volwassen door het geheim van zijn oom Billy te ontsluieren omdat het zijn gezin uit elkaar dreigt te scheuren. Een hele opgave voor een klein ventje, dus ik heb expres mijn manuscript aan iemand voorgelegd die de zwakke plekken eruit kon halen: een moeder die zich erg beschermend naar haar kinderen opstelt.

We leven immers in een samenleving waarin kinderen meer dan ooit van alles worden afgeschermd, waardoor ze veel minder strijd hoeven leveren en derhalve nooit echt hun eigen krachten leren kennen en obstakels te overwinnen.

Kinderen zijn immers zoveel sterker dan we denken. Stevens zoektocht is natuurlijk extreem en het is een metafoor. Dat begreep niet iedereen, want Rusteloos Land heeft me zelfs hatemail opgeleverd."

Dat inlevingsvermogen gaat wel erg ver.

"Kinderen die spelen op het terrein waar de lijken van hun misbruikte klasgenootjes liggen begraven. Dat is beslist een grimmige boel.

Maar de plot is gebaseerd op een bericht uit de krant, en bij mijn research ben ik ontelbare nieuwsberichten tegengekomen waar je haren van te berge rijzen. Misdaad is van alle tijden en het gebeurt vlak voor je neus. Dat is geen angstzaaien, dat is realiteit."

U kruipt diep in de huid van de misselijkmakende seriemoordenaar Avery. Wat voor ervaring was dat voor een sympathieke, beschaafde, gewetensvolle vrouw als u?

"Ik ontdekte dat er mensen zijn die dus helemaal geen geweten hebben. Ik ben tijdens mijn research ondermeer bij de neurowetenschappen beland, en leerde dat bij sommigen – bij psychopaten dus – geen enkele hersenactiviteit plaatsvindt op de plek waar ons geweten zit, bij normale mensen dus.

Er zit daar gewoon een black hole, alsof ze een orgaan missen. Maar weet je? Ik vind mensen die daar dus wel hersenactiviteit hebben maar die dat als meesters weten te manipuleren om met van alles weg te komen, nog veel enger.

Daarom voel ik me ook erg senang in het misdaadgenre: die eigenschap van mensen om via flauwekulsmoesjes de waarheid te verbloemen, kan ik op allerlei manieren gaan exploreren."