David Sedaris – Eekhrn zkt eekhrn

'Sedaris goes Fontaine' in deze schitterende bundel antropomorfe vignetjes over menselijk falen.

Sedaris hanteert de humor met verbazingwekkend gemak; de humor die zijn signatuur werd en hem ongekende populariteit heeft bezorgd. Aftrek die bij collega-auteurs vaak meer wegheeft van gedweep, met een onmiskenbare ondertoon van “kon ik dat ook maar zo”.

Er zijn inderdaad maar weinig schrijvers die zo volstrekt authentiek en origineel zijn als Sedaris. Wars van elke vorm van behaagziek schrijven, kan hij menselijke eigenschappen en karaktertrekjes ontbenen en fileren met een scherp bullshitmes totdat de kern overblijft.

En die kern is dan zo oprecht en daarmee als vanzelf absurdistisch, dat die niet opnieuw omkleed hoeft te worden met “leuk”.

Interactie

In deze bundel mixt Sedaris mens en dier. Eekhoorns, beren, schildpadden, katten, konijnen hebben interactie met behoud van hun eigen karakter (vraatzucht, kieskeurigheid, nijver, traagheid), aangevuld met menselijke eigenschappen.

Ze voeren gesprekken en tonen het alledaagse en vaak verfoeilijke menselijk gedrag van hun gortdroogste kant.

Zere plek

Al is ‘verfoeilijk’ geen term die je bij Sedaris zult aantreffen. Wat verfoeilijk is, hoeft niet moralistisch aangedikt te worden als de vinger precies op de zere plek wordt gelegd.

Zo werd deze bundel (met illustraties van Ian Falconer) een reeks ultrakorte vignetten die trefzeker als Wilhelm Tell het menselijk falen blootleggen: van geestig tot ontroerend en angstaanjagend en deerniswekkend. Sedaris is een grootmeester van weinig woorden, die zijn kunst aan het sublimeren is.

Vertaling: Irving Pardoen

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie