AMSTERDAM - Karin Slaughter, de internationaal geroemde Koningin van de Suspense uit Atlanta, wordt bezongen door haar collega-misdaadschrijvers en heeft inmiddels een schare trouwe fans verworven. NU.nl sprak haar in Amsterdam, ter gelegenheid van haar meest recente thriller 'Verbroken'.

Het misdaadgenre is met name populair in dat deel van de wereld waar geweld geen geaccepteerd maatschappelijk fenomeen is. Hebt u daar een filosofie over?

"Ik heb daar niet direct een filosofische, maar eerder een biologische verklaring voor. Mensen – en dieren ook – hebben voelsprieten waarmee ze aftasten of er gevaar dreigt. Die interesse voor het misdaadgenre zou je kunnen beschouwen als een soort leerschool voor gevaar.

We blijven staan om te kijken als er net twee auto’s op elkaar zijn gebotst, we lezen nieuwsberichten over fatale ongelukken: het maakt deel uit van ons evolutieproces om daarvan te leren en om te voorkomen dat ons hetzelfde gebeurt.

Literaire fictie heeft al heel lang dat misdaadelement in zich. Het is als een toetssteen om te begrijpen wie of wat er gevaarlijk voor ons is en waaraan we de signalen kunnen herkennen."

Dat is wel een heel andere insteek dan dat mensen sec een morbide fascinatie voor geweld hebben.

"Ik zal beslist niet uitsluiten dat er banale kanten zitten aan het je vergapen aan gewelddadigheid terwijl je zelf op veilige afstand zit, zeker niet. Of het nu in een boek is, in een film of dat live ongeluk verderop."

U bent een zeer populaire misdaadauteur. Is dat een vloek of een zegen?

"Als een zegen, kan ik wel stellen, want ik wilde altijd al schrijver worden en ik ben het dus geworden. Ik had onlangs een schoolreünie, en een medeleerlinge van weleer gaf me een olijke por in mijn ribben dat wij als enige twee onze dromen hadden verwezenlijkt.

Ik wilde schrijver worden, zij wilde een rijke vent trouwen en een scheiding. Sterker nog, ze had zelfs twee scheidingen achter de rug – ze zit er nu erg warmpjes bij, heeft een heel knap jong vriendje, reist de wereld rond en heeft het reuze naar haar zin."

Uw hoofdpersonages Will en Sarah hebben een lange, complexe geschiedenis. Het tevreden houden van twee lezersgroepen, de vaste en de nieuwe: is dat lastig werken?

"Wat het beste werkt is focussen. In mijn volgende thriller zal Will, met zijn beschadigde verleden en zijn getroebleerde, langdurige relatie met Angie, meer op de voorgrond treden.

Ook Amanda die al een hele tijd meedraait.Voor haar onderzoek ik nu de rol van ‘de vrouw bij de politie’ in de jaren zeventig, en tjonge, wat was dat toen nog een macho-zooitje en wat hadden de dames het zuur.

Er zijn zelfs meiden in een inrichting geplaatst omdat ze zo ‘gek’ waren om bij de politie te willen werken, ik wist niet wat ik las. Dat zijn ontwikkelingen goede leesstof voor zowel nieuwe als vaste lezers in zich hebben"

Recherchewerk anno nu kent veel technische snufjes: DNA, forensics, databanken. Gaat dit nog ooit de literaire charme van de pientere recherche met brains verdrukken?

"Ik breng voor research veel tijd door bij de politie, en wat we in tv-shows als CSI, Law & Order of NCIS te zien krijgen, is dus echt kul. Het duurt maanden om DNA-samples te krijgen of resultaten van autopsies. Ik gebruik het in zekere mate want het hoort er tegenwoordig bij.

Maar de 80% bureauwerk die de politie doet en het maandenlange wachten op resultaten zijn geen zaken die in crime-fictie de spanningsboog lekker strak zetten"

Zou u met al uw inmiddels verworven kennis een goeie smeris zijn?

Ik denk in elk geval net zo zwart-wit als zij, dus ik zou er wel tussen passen.

Pardon, zwart-wit? Van een auteur die zo bezig is met motieven en de complexe aanloop van wat mensen tot misdaad drijft, zou je juist het tegendeel verwachten.

"Juist niet. Als je al die nuance uit al die crime-boeken zou gaan toepassen in de realiteit, zou dat – vrees ik – nadelige gevolgen hebben voor misdaadbestrijding.

Ik bedoel natuurlijk ook geen patsboem hupsakee achter de tralies en toedeloe, maar hele boekwerken vol nuance, nee. Bovendien vertonen misdadigers uit de literaire fictie amper overeenkomsten met 'the real deal', die een stuk minder genuanceerd is"