Deze Zuid-Afrikaanse stilist heeft een abonnement op nominaties voor literaire prijzen. Net als tweevoudig winnaar Peter Carey staat hij ook dit jaar weer op de longlist voor de Booker Prize.

Daarmee houdt dan ook alle gelijkenis op. Want waar Carey uitblinkt in levendige beschrijving van menselijke ervaringen, omgevingen, gesprekken en contacten, zien we bij Galgut een totale en uitsluitende concentratie op alles wat er in zijn hoofdpersoon omgaat.

Het boek is samengesteld uit drie eerder in Paris Review gepubliceerde verhalen die als gemeenschappelijk vertrekpunt hebben dat ze eenzame tochten beschrijven door wisselende landschappen.

De contacten daarin zijn vluchtig; vooral omdat de hoofdpersoon steeds terugdeinst voor diepere commitments. Kennelijk kan hij niet anders.

Sierlijke stijl

Met kristalheldere transparantie worden de drie tochten beschreven. Elegant is steeds het hinken tussen de beschrijving (in de derde persoon) en de beschouwing, het terugkijken (door de schrijver zelf - dus in de eerste persoon).

Frappant is ook het besef dat in het hele boek geen dialoog te vinden is; hoogstens de beschrijving van de meestal vriesdroge en spaarzame informatie-uitwisseling.

Drie tochten

De hoofdpersoon kan zich niet binden. Zijn levensmotto is ook het motto van dit boek, de titel van een Servisch boek, Hij Heeft Geen Huis.

In zijn reizen door Griekenland, India, Afrika en Europa is hij achtereenvolgens de Volger, de Minnaar en de Waker. Maar in geen van deze 'rollen' voelt hij zich thuis.

Booker-waardering
Goed verteld verhaal + + + - -
Emotionele zeggingskracht + + + + -
Onverwacht qua thema, trant of invalshoek + - - - -
Uitdagend en onderhoudend + + - - -