Literaire thriller uit Sardinië intrigeert door de bijzonder gevarieerde cast, het verteltempo en de afwezigheid van elke gangbare truc uit het misdaadgenre.

Het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik een Engelse plattelandsdetective heb gelezen, het terrein dat dit genre zo lang domineerde.

De klassiekers waarin Aunt Dottie met geknakt nekje en een kast vol lijken werd aangetroffen in haar naar potpourri geurende cottage in Pemberton Cove en die ene rechercheur weer een zaak kreeg.

Gefragmenteerd

De sinds lange tijd doorbroken monopolie viel vooral op bij deze meest recente literaire aanwinst (met uitroepteken) van de Sardijnse auteur Marcello Fois, van wiens werk al eerder vier vertalingen verschenen. Waar in de Britse detectives altijd een of twee detectives het vertelperspectief domineerden, is bij Fois’ Beter Dood het verhaal sterk gefragmenteerd.

Fois wisselt het perspectief van wetsdienaren naar psychiater, journalisten, een oude vrouw, een gestoorde vrouw, een getroebleerde jongeman, wat criminelen, ondernemers, een pas gekozen vrouwelijke burgemeester – ze worden om en om opgevoerd en elk voorzien van autonome bezigheden en een belevingswereld.

Zelfs de cases rondom vier, onder raadselachtige omstandigheden verdwenen en/of gedode, jonge meisjes zijn rondzwevende dossiers zonder ogenschijnlijk verband.

Sardijns

De setting voor deze intrigerende mensenparade is Sardinië, maar het optekenen van een sfeerbeeld van dat eiland is voor Fois bijzaak. Slechts als iets ‘typisch’ Sardijns – wat dat dan ook wezen moge - direct verband houdt met de motieven van zijn personages, betrekt hij het in zijn verhaal, nee, verhalen.

Natuurlijk vormen die jonge meisjes een rode draad, maar Fois stapt zo vaak van deze plotlijn af, dat deze detective steeds fascinerender wordt. Er moet hier iets anders spelen wat zich in de schaduwen ophoudt, waar niemand de vinger op kan leggen. En het is opmerkelijk hoe de auteur voor dat langgerekte uitstel geen enkele gangbare truc uit het genre toepast.

Zijn literair hoogwaardige talent en kwikzilveren gemak volstaan om de lezer blijvend te boeien met de karakterontwikkelingen van deze losse, gevarieerde cast. Voor alles is een juiste tijd, ook om de boel aaneen te smeden – is dat misschien iets Sardijns, dan?