AMSTERDAM - Bij het verschijnen van 'Zo veel leven' noemde de Spaanse pers hem “Een van de schitterendste stilisten van het hedendaagse Spaanse literaire panorama.” NU.nl sprak met Alejandro Palomas over zijn nieuwste roman Het geheim van de Hoffmans.

Alejandro Palomas studeerde Engels aan de universiteit van Barcelona en poëtica aan New College in Californië.

Hij is journalist, dichter, en vertaler van onder anderen Oscar Wilde, Katherine Mansfield, Françoise Sagan en Dan Brown. Hij schreef drie romans en een verhalenbundel.

De personages uit 'Het geheim van de Hoffmans' zijn zo levensecht, dat je ze amper los kunt laten. Hopelijk zit er een trilogie in de pen?

Ik ben heel blij dat je dat zo ziet, want dat was oorspronkelijk ook mijn plan. Misschien moet je mijn Spaanse uitgever eens bellen. Maar dan wel pas na de trilogie die ik nu al op het oog heb, van mijn vorige roman ‘Zo veel leven’.

Voor mij was het alsof ik een tijd met de karakters uit dit verhaal heb samengewerkt, en dat schept een band. Je wilt hun levens blijven volgen en je hoopt dat het ze goed afgaat.

En of de waarheid plompverloren op hen afkomt of dat die hun levens een nieuwe, zinvolle richting zal bieden.

Die waarheid is in de Hoffmans ook een krachtig leidmotief. Is het doorgronden van de waarheid per definitie een goede zaak?

Het achterhalen van de waarheid is een essentieel onderdeel van mijn werk als romanschrijver. Maar de waarheid moet een slijptol zijn, geen sloopkogel. Waarheid is echter ook een kwestie van integriteit, dus we ontkomen er niet aan: waarheid moet, al kan die hard aankomen.

Ter verzachting: is er een ideale tijd om de waarheid naar buiten te brengen?

Ik weet niet of er een ideaal moment is. Ideaal is misschien het moment waarop de waarheid wordt uitgesproken maar ook aanvaard. Dat is dan de juiste persoon die de juiste woorden heeft gevonden en die in de juiste oren spreekt zodat de waarheid niet door de toehoorder wordt veroordeeld of verworpen.

Hij komt dan als een verlossing, want het achterhouden van de waarheid kan een eroderend proces zijn dat nog meer pijn doet.

Dat zijn nogal wat voorwaarden.

Ja, en er komen hele romans uit voort.

Hoe is dat te plaatsen voor de Hoffmans? Hun geheim komt na Constanza’s dood naar buiten: hoe kan Constanza die waarheid dan nog onderschrijven of tegenspreken?

Mijn idee was om in deel 2 Constanza’s dagboek naar buiten te brengen, dat de nog levende Hoffmans – haar dochter, haar ex-man en haar kleinkinderen – te lezen krijgen. Een nieuwe confrontatie, een nieuwe invalshoek – ook Constanza heeft haar individuele belevingswereld en visie op de waarheid.

Zoals ik al zei: het openbaren van de waarheid is als een slijptol en dat instrument moeten alle personages hanteren. Je hebt gelijk als je zegt dat de onthulling over Constanza als een deus ex machina opgevat kan worden, dat zou een goed argument zijn om mijn uitgever te overtuigen.

Dan hebben we nog een Hoffmans deel 3.

Ja zeg, die hou ik als verrassing achter de hand.