In Cobens nieuwste thriller zitten zoveel doofpotten verstopt dat je er een toren van kan bouwen. Duizelingwekkend ingenieus.

Je kunt doofpotten ook als doofplotten interpreteren. Elke keer als je denkt dat Coben de zaak gaat afronden, geeft hij een duw (en een harde) in een nieuwe richting. Of als je wilt gaan slapen. ‘Tik’, wakker blijven, want het mysterie heeft weer een verrassende wending gekregen die als een enterhaak in je vel blijft steken.

Het spreekwoordelijke balletje komt aan het rollen als TV-reporter Wendy Tynes een pedofiel ontmaskert cq in de val laat lopen.

Ethisch gezien niet comme il faut, maar het is goed voor de kijkcijfers en wat drommel, als we ons in zulk soort gevallen moeten verlaten op advocaten, rechters en recherche, dan zit de kans erin dat zo’n kerel op vrije voeten blijft. Hij is schuldig, of niet dan?

Stemmetje

Het is dat ene stemmetje dat in Wendy Tynes’ achterhoofd blijft doordreinen en haar aanjaagt door te zoeken. Temeer daar de jacht op de pedo volledig ontspoort, en samenvalt met een jong, verdwenen meisje uit dezelfde buurt. Op internet zou zoiets kat in het bakkie zijn, en dat is nou precies Cobens punt.

Coben zaait met nieuwe personages als de mythologische Jason zijn drakentanden. Ze blijven achter en rondom Wendy verrijzen en ze nemen stuk voor stuk een nieuwe doofpot met zich mee. Met als onderliggend thema, die als een steen in je maag groeit: in dit informatietijdperk weten te veel van elkaar zonder het fijne ervan te weten.

Dit is een Coben

Dit is immers niet zomaar een spannende thriller, dit is een Coben. En Coben is geen auteur die gratuite schrijverstrucs toepast om een pageturner annex bestseller te construeren met cliffhangers en voorgenoemde doofpotten.

Net als bij – bijvoorbeeld – Dennis Lehane steekt er bij hem altijd veel meer achter, en die uit de klauwen gelopen informatieoverdaad is er maar één van. De naar hysterie neigende braafheid en té beschermende ouders van nu is er ook een. Op eigen houtje de wet toepassen, nog een. Het wemelt ervan in ‘Verzoeking’ – die ook Verzoening had kunnen heten, want dat is er ook weer een.

Doofpotten

Doofpotten vormen een vast onderdeel in het misdaadgenre, maar om die te vullen met ethisch beladen onderwerpen – daarvoor moet je als schrijver veel in huis hebben maar vooral in je bovenkamer.

Overbodig om te zeggen dat Coben aan dat profiel beantwoordt. Het enige mysterie dat nog overblijft is hoe iemand van tevoren zo’n (té) ingenieus verhaal kan uitdokteren.