Thomas Lynley is back at the Met, maar zijn sidekick, de slordig ogende Barbara Havers, steelt de show.

Thomas Lynley, de getrouwe inspecteur van Elizabeth George met zijn aristocratische achtergrond en good looks, wordt teruggehaald. Maar voor het zover is, voert de schrijfster ons eerst door twee verhalen.

De eerste is een ‘verslag’ over een afschuwelijke misdaad, gepleegd door een paar tien- en elfjarige knapen. Deze drie komen uit verschillende gezinnen, maar hun families zijn allemaal even gestoord.

Deze verslagvorm is een slimme manier om een zekere afstand tot de gebeurtenissen te creëren. Het lettertype is ook anders (schreefloos) dan dat van het ‘reguliere’ verhaal, waarin het team van de Metropolitan Police een akelige moord bij een begraafplaats op te lossen krijgt.

Verhalen

De twee verhalen wisselen elkaar af. Het verslag speelt in het verleden en het andere verhaal in het heden, in het zomerse, prachtige New Forest in Hampshire en in London. Het lichaam van een jonge vrouw wordt met opengereten keel gevonden op een beschutte plek naast de kapel op een Londense begraafplaats.

Barbara Havers en Winston Nkata, die tot het vroegere team van Lynley behoren, worden op de zaak gezet door waarnemend superintendent Isabelle Ardery.

Ardery is een ambitieuze vrouw, net gescheiden, en een beetje aan de drank – wat niet zo verwonderlijk is gezien de stressvolle wereld aan de top van de Metropolitan Police. Maar ze stelt zich nogal stijf op en dat valt niet zo goed in het team.

Met name niet bij Barbara Havers, die – zoals George-afficionados weten – er een tamelijk informele dress- en makeup-code op nahoudt en daar direct door Ardery op aangesproken wordt.

Rouw

Ardery gaat op bezoek bij Lynley die nog met buitengewoon (rouw)verlof is na de dood van zijn vrouw en ongeboren kind. Ze vraagt hem om terug te komen en haar in deze overgangsperiode bij te staan. Eigenlijk is Lynley er wel aan toe om weer aan het werk te gaan.

Zelfs de hooggeplaatste Hillier, met wie hij altijd op gespannen voet stond, is positief over zijn terugkeer. Jammer wel voor Lynley dat Hillier hem in de onmogelijke positie plaatst met de opdracht om Ardery in de gaten te houden en - erger nog - zijn bevindingen te rapporteren.

Speurtocht in het verleden

Al snel blijkt dat de Londense moord zijn wortels in het dorp in Hampshire heeft, waar het slachtoffer, Jemima Hastings, vroeger samenwoonde met haar vriend de rietdekker.

Haar oudere broer, die als een vader voor haar zorgde na het dodelijk auto- ongeluk van hun ouders, en haar vroegere beste vriendin wonen er nog steeds.

Achtergrond

Het is prachtig hoe George haar vele personages karakter geeft en hun achtergrond invult. Ze maakt dat je moet doorlezen in het steeds complexer wordende verhaal waarin je de ene na de andere verdenking voelt opkomen. Maar telkens weet ze je op het verkeerde been te zetten.

Heerlijk, al had de rol van Lynley wel wat minder sullig gemogen. Want zo willen we hem niet kennen. Barbara Havers daarentegen komt glorieus tot haar recht: met haar eigengereide manier van doen waar het ’t onderzoek betreft, haar toch kritische houding naar collega/vriend Lynley, haar diepe vriendschap met de negenjarige Hadiyah, de dochter van overbuurman Taymullah Azhar die zich wel aangetrokken voelt tot Barbara maar te beleefd is om daar iets over te berde te brengen...

Enfin, Barbara is integer tot op het bot maar af en toe ook gewoon: bot.

Draagwijdte

Als lezer voel je wel dat het ‘verslag’ over de gruwelijke kindermoord uit het begin van het boek iets met dat verhaal te maken moet hebben, maar pas tegen het einde valt de afschuwelijke draagwijdte ervan op zijn plek.

Het ietwat belerende exposé als einde van het verslag was dan ook eigenlijk niet meer nodig geweest, maar al met al is dit weer een knappe, gecompliceerde, goedgeschreven, èchte Elizabeth George.