Wat de Nederlandse militairen in Uruzgan doen, overkomt de Britten in Helmand. En Andy McNab schrijft al jarenlang alsof hij het zelf heeft meegemaakt. Wat deels ook het geval is.

Wat je van de Westerse bemoeienissen in Afghanistan ook mag denken, als je dit boek leest begrijp je in ieder geval wat het betekent voor de mannen en vrouwen die daar vechten. En voor hun partners die daarmee thuis geconfronteerd worden.

Het verhaal speelt zich af rond de ervaren sergeant, Dave, en de verzameling onervaren superieuren en ondergeschikten die hij – na twee keer Irak – nu in Afghanistan in leven moet zien te houden.

Er is wel heldendom, maar meer als iets wat de mannen overkomt, dan omdat ze zonodig stoer willen doen. Het eerste beste konvooi loopt in een hinderlaag en voordat ze ook maar een beetje gewend zijn vliegen de zwaargewonden al door de lucht.

Schuldgevoelens

De schuldgevoelens van de anderen, de schok en angst van de vrouwen op het thuisfront, het wordt allemaal geloofwaardig beschreven. Zodanig, dat je mee wilt leven.

De personages zijn echt, driedimensionaal, met hun sterke en zwakke kanten. Voor wie ‘onze mannen in Uruzgan’ wat ver van het bed lijkt; na het lezen van dit boek speelt zich een heel andere film af in uw hoofd wanneer er weer een Nederlandse soldaat omkomt.