Boeken, films en toneelstukken: de Zwitserse auteur Charles Lewinsky schrijft zoals hij ademt. Van roman 'Het lot van de familie Meijer' werden er in Nederland bijna een kwart miljoen verkocht. NU.nl sprak met de schrijver over zijn nieuwste, 'De verborgen geschiedenis van Courtillon'.

Courtillon is een dorp dat u zeer gedetailleerde beschrijft. Hebt u een bestaand dorp een andere naam gegeven?

Courtillon is volledig fictief, al kan ik er zo een plattegrond van uittekenen, inclusief straten met keien, hoe de zon op dakpannen glinstert en het geluid van luiken die worden opgedaan. Het is de weergave van een werkelijkheid die zich alleen in mijn hoofd bevindt.

En de personages, zijn die ook volledig verzonnen?

Ze zijn als een patchwork van beelden die ik opdoe, die onbewust beklijven en worden omgesmeed. Misschien dat ik ooit een personage voorzie van een mondhoek die naar links trekt als ze luistert en nadenkt, zoals ik jou nu zie doen.

Maar ik heb geen opschrijfboekje om overal steentjes te verzamelen voor een personagemozaïek. Dat is geforceerd schrijven, en een beetje lezer zou dat direct oppikken en verwerpen.

Dus de mensen die u ontmoet hoeven zich geen zorgen te maken?

Haha. Nee. Het beste commentaar dat ik ooit kreeg, was van een Zwitserse recensente die niet wilde geloven dat de karakters uit Het lot van de familie Meyer niet echt bestonden.

De soepelheid van uw proza impliceert dat het schrijven u makkelijk afgaat.

Ik zal je een mop vertellen. Een schrijver komt te overlijden, en meldt zich bij Sint Petrus aan de hemelpoort. Sint Petrus neemt hem mee naar de schrijvershemel en daar zitten de auteurs op brandende stoelen te tikken op roodgloeiende toetsenborden, ‘Ouch!’ en ‘Au!’ roepend. De schrijver schrikt zich een hoedje en vraagt zich af hoe de hel er wel niet uit moet zien. ‘Precies hetzelfde,’ zegt Sint-Petrus, ‘alleen hebben die geen uitgever.’

Beantwoordt dat je vraag?

In het begin van de roman richt de vertelpersoon zich steeds tot een verre geliefde. Hebben mensen altijd iemand anders nodig om hun leven intenser te kunnen beleven?

De tragiek van deze man is dat hij plannen maakt voor de dag waarop zij komt. Zolang zij wegblijft, blijft zijn leven in dat Franse dorp steken in voornemens. Hij stelt zichzelf ten taak om als toeschouwer voor haar op te schrijven wat ze kan verwachten.

En zonder dat hij er zelf de hand in heeft wordt hij van toeschouwer medeplichtige aan de intrige die de motor is van de ontwikkelingen in Courtillon. Zijn droom, zijn waarheid, is volkomen van het anker gelicht maar zijn leven is daardoor niet intenser geworden.

Uit uw roman spreekt een sterke behoefte aan het weergeven van de waarheid. Is dat uw streven?

Waarheid bestaat niet, al probeer je de onderste steen boven te halen. Het is onmogelijk vanwege de simpele reden dat mensen niet bij machte zijn om de waarheid onder ogen te zien.

Dat is niet louter onwil; de kunst van het verdonkeremanen is iets wat ons eigen is. Die kunst kan variëren van het toedekken van heel onschuldige dingen tot ronduit kwaadaardigheid, maar we zijn er allen schuldig aan.

Temeer daar we vooral niet zozeer goede maar wél de goed vertelde verhalen willen horen. Winnaars zijn de mensen die een goed verhaal weten te vertellen, en of dat verhaal op waarheid berust is daarbij niet van belang.

Dat maakt overtuigende schrijvers angstaanjagend, of niet? Ze kunnen hun verhaal zomaar ergens 180 graden laten draaien, alles in een nieuw perspectief zetten en ermee wegkomen.

Ik zei al eerder dat schrijven een bloedbad was. Je moet er met elk woord, elke zin en elke wending alert op blijven dat je je lezer niet verliest door niet meer geloofwaardig te zijn. Maar dat is het ‘hoe’ dat is de techniek. Als schrijver ben ik er vooral mee bezig ‘wat’ ik vertel, dat is voor mij van belang.

Als een danser zich voorneemt heel mooi te gaan dansen wordt zijn voorstelling een sof; danst hij vanuit het heilige vuur, dan heb je spektakel. En met ‘wat’ bedoel ik geen boodschappen of levenslessen, dat laat ik aan de journalisten en goeroes over.

Maar schrijvers kunnen toch wel geëngageerd zijn?

Dat wel, maar als je engagement in dikke plakken van de pagina’s kan trekken, heb je door de bank genomen niet hun beste werk in handen. Zodra de intentie te zichtbaar wordt, vertel je geen goed verhaal meer. En ik wil dus alleen maar goede verhalen vertellen, dat is mijn drijfveer.

NU.nl en uitgeverij Signatuur vergeven onder lezers een reis voor twee personen naar het ‘Courtillon’ van Charles Lewinsky in Frankrijk. Lees verder.