Zet de hakken in het zand: er waart een schoenfetisjist door Brighton en speurder Roy Grace moet gauw bij zinnen komen.

Een jaar of wat geleden woei er opeens een frisse wind door het Engelse politiethriller-land. Roy Grace, de Brightonse speurder blijkt een verdomd aardige vent, wiens leven en werken je graag door de serie heen wilt volgen.

De verhalen zitten goed in elkaar, de personages zijn geloofwaardig en de op te lossen zaken zijn ook typisch wat je van zo’n provinciale policier zou verwachten.

Verder zijn er de vertrouwde thema’s van de dwarsliggende chef(fin), de platte collega en de intelligente, maar privé ongelukkig met zijn zeurende ontevreden vrouw worstelende zwarte vriend, Glen.

Spoorloos verdwenen vrouw

Telkens terugkerende zijlijn in de reeks, is de bezetenheid waarmee Grace probeert te achterhalen wat er toch geworden is van zijn mysterieus verdwenen echtgenote, Sandy.

Dat doorbreekt steeds zijn werk en staat in de weg van zijn levensgeluk, waarop hij door de relatie met de beeldschone patholoog-anatome Cleo redelijk kans maakt.

Schoenen in de hoofdrol

Jammer genoeg maken in de reeks langzamerhand de prettig-alledaagse thema’s plaats voor de veel Amerikaanser aandoende.

Zoals mensenhandel en nu in dit laatste boek komt daar waarachtig een gestoorde seriemoordenaar bij die ook nog last heeft van schoenfetisjisme. Daarbij wordt de zaak er niet eenvoudiger op want er dwalen nog meer schoenfetisjisten door Brighton.

Bladvulling

In plaats van bijzonderder wordt de serie gewoner en gaat zelfs, ik durf het haast niet te zeggen, een beetje slepen.

De ongekende dikte van het boek draagt daaraan bij, want veel van de wat uitgesponnen thema’s doen aan als bladvulling. Daarom krijgt deze James maar twee sterren. Maar met goede hoop dat Peter James gauw bij zinnen komt en terugkeert naar zijn veel smakelijker roots.