Meisje kan echt spoken zien of haar hersenen zijn op hol geslagen. Wat is wat, in deze hippe beetje-van-alles-thriller.

Met Bezwering doet Armstrong mee aan de trend van de paranormale stoelendans. De thriller is een beetje van Buffy, een beetje van The Sixth Sense, een beetje van Carrie, een beetje van The Ghost Whisperer, een beetje van X-men.

Zombies

Centraal staat Chloe Saunders, een vijftienjarige die niets liever wil dan normaal zijn. Dat is ze niet.

Ze verzwijgt haar lugubere visoenen en knijpt ’s nachts haar ogen stijf dicht, maar ze blijven komen: de fantomen, de spoken, de zombies, de griezelige verschijningen. Totdat het arme wurm het niet meer trekt en doorslaat.

Duur gestoord

Chloe wordt naar een duur instituut gebracht waar nog een half dozijn andere jeugdigen heel duur gestoord zitten te wezen.

De kliniek wordt geleid door een medische staf die aan deze toch al zo eclectische genre-fusion nog een vleugje Cuckoo’s Nest toevoegt. Dat de patiënten er hier niet beter op worden, is een gegeven. Maar waarom zitten ze hier dan wel?

Twijfelgehalte

Bezwering is geen wereldhit maar het boek is ook niet slecht te noemen. Eerder een thriller voor liefhebbers en liefhebbers voor dit genre zijn er legio.

Het pleit voor de auteur dat ze haar spooky gegeven heeft opgesmukt met een intrige, en extra plots in het verhaal heeft verwerkt als Chloe’s voorliefde voor film, zodat haar personage telkens een stapje terugdoet om haar zinsbegoochelingen te beoordelen op waarheidsgehalte.

Je gaat als lezer weliswaar niet met al Chloe’s stapjes mee, maar dat hoge twijfelgehalte in Bezwering heeft iets verleidelijks. Best wel.