Of het nu over Schotland gaat of over Botswana, McCall Smith beschrijft een wereld waarin je wonen wilt. Het leven is er goed en zoet. En de mensen die er wonen doen op een aanstekelijke manier heel gewone dingen. En zelfs de ondeugd is niet al te onaangenaam.

In deze aflevering van de avonturen van The No.1 Ladies’ Detective Agency ontmoet de traditioneel gebouwde dame, die haar opsporingskunde uit een wat verjaard standaardwerk opgedaan heeft, weer enkele cliënten met goed oplosbare problemen.

Haar grootste probleem is eigenlijk dat ze maar niet wennen kan aan haar andere, keurig opgeknapte, autootje.

Haar assistente, die de Botswanese secretaresseopleiding met de hoogste cijfers ooit (97%!) heeft afgemaakt, heeft – en is – een veel groter probleem.

Maar na een tocht naar het safarikamp, waar leeuwen ’s nachts aan de tentdeur snuffelen en rhino’s gelukkig de te zwaar beladen kano met rust laten, komt alles als vanzelf in orde.

Beeldig Botswana

Het prachtige van deze verrukkelijke serie is dat ik oprecht ben gaan geloven dat in Botswana niks aan de hand is. Geen ziekte, geen stammenoorlogen, geen uitbuiting en geen gemene medicijnmannen.

Het beeld dat ik verder van Afrika heb, maakt dat ik er echt niet naartoe wil. Wel wil ik naar het Botswana van deze schrijver.

En trouwens: ook wel naar zijn Schotland. Ik hoop maar dat die landen echt bestaan.